يكى از نويسندگان مدّعى است كه:
«در اين امور شكى نيست كه انتقال تسليحات از اتحاد شوروى (سابق) به جهان سوّم تا حدودى به ايجاد نوعى وابستگى كمك مى‌كند.» «١» مى‌توان ادّعا كرد كه هرچه انتقال تسليحات و امور نظامى از كشورى به كشور ديگر زيادتر باشد، زمينه وابستگى كشور واردكننده، زيادتر و سرانجام در صورت عدم آگاهى كافى آن كشور از وضعيت و اهداف كشور صادركننده و عدم آگاهى نسبت به ضروريات كشور خود در جهت واردات، اين كشور وابسته به ديگران شده بگونه‌اى كه حتى در امور غيرنظامى هم تابع مى‌شود.
حركتهاى فروش تسليحات با بالاگرفتن شعله‌هاى جنگ جهانى‌دوّم ابعاد گسترده‌ترى يافت، بطورى كه در طول دهه ١٩٧٠ ميزان توليد و صدور جنگ افزار غيرهسته‌اى به هشت برابر دهه ١٩٥٠ رسيد. «٢» اهداف استعمارى از ايجاد وابستگى تسليحاتى را مى‌توان در موارد زير دانست:
الف- بازاريابى براى فروش تسليحات‌ شايد هدف عمده و اوّلى از وابسته كردن تسليحاتى كشورها، يافتن بازارى با شرايط و خصوصيات مورد نظر براى تداوم فروش تسليحات و ادوات نظامى است.
همان طور كه گفته شد، بعد از جنگ جهانى دوّم توليد سلاحها در جهان بخصوص غرب و بطور اخص در امريكا همچنين در شوروى بگونه فزاينده‌اى بالا گرفت و از آنجا كه ساخت سلاح هزينه‌هاى هنگفتى را به خود اختصاص مى‌دهد، كشورهاى توليدكننده براى جبران اين هزينه‌ها و ايجاد موازنه و برگرداندن پولهاى مصرف شده به خزانه كشور، راهى جز اين ندارند كه قسمتى از اين سلاحها را به هر صورت ممكن بفروشند.
انستيتوى «سيپرى» معتقد است كه: