«همه مأمور هستيم كه استقامت كنيم و پايدار باشيم.» «١» «براى احقاق حق، صبر لازم است.» «٢» «استقامت كنيد، پا بر جا باشيد، متزلزل نشويد»» بايد ياد آور شويم كه استقامت و صبر كه امامان معصوم (س) و بزرگان دين، آن قدر بر آن تأكيد دارند، امرى سهل و آسان نيست بلكه كارى است مشكل كه تنها مومنان داراى قوّت ايمان موّفق به آن شده، افراد ضعيف الايمان توان انجام آن را ندارند.
امام راحل (ره) صعوبت استقامت را چنين بيان مى‌كنند:
«بنده‌اى كه نتواند يك مصيبت كه از حق و محبوب مطلق به او مى‌رسد تحمل كند و انسانى كه از ولّى نعمت خود كه هزاران هزار نعمت ديده، و هميشه مستغرق نعمتهاى اوست، يك بليّه ديد، زبان به شكايت پيش خلق گشود، چه ايمانى دارد؟ و چه تسليمى در مقام مقدّس حق دارد؟ پس درست است‌كه گفته شود كسى كه صبر ندارد، ايمان ندارد. اگر تو، به جناب ربوبى ايمان داشته‌باشى و مجارى امور را به يد قدرت كامله او بدانى و كسى را متصرف در امور ندانى، البته از پيش آمدهاى روزگار و از بليّات وارده شكايت پيش غير حق تعالى نكنى، بلكه آن را به جان و دل بخرى و شكر نعم حق كنى.» پس آن اضطرابهاى باطنى وآن شكايتهاى زبانى وآن حركات زشت غير معتاد اعضاء، همه شهادت مى‌دهند كه ما از اهل ايمان نيستيم. تا نعمت در كار است صورتاً شكرى مى‌كنيم و آن نيز مغزى ندارد، بلكه براى طمع زياد است. و وقتى كه يك مصيبت پيش آمد كرد، يا يك درد و مرضى رو آورد، شكايتها از حق تبارك و تعالى پيش حلق مى‌بريم و زبان اعتراض و كنايه گويى را باز كرده، پيش كس و ناكس شكوه‌ها مى‌كنيم.
كم‌كم اين شكايتها و جزع وفزع ها در نفس، تخم بغض به حق و قضاى الهى مى‌كارد وآن به تدريج سبز مى‌شود وقوت مى‌گيرد تا آن ملكه مى‌شود. بلكه خداى ناخواسته، صورت باطن‌ذات، صورت (بغض) به قضاى حق و دشمنى ذات‌مقدس مى‌شود آن وقت‌