«اغلب اينها ولگرد هستند. اينها از فضولات سفيدپوستان فقيرند كه فقط به اينجا آمده‌اند تا پولِ زيادى جمع كنند.» با توجّه به مسائل فوق براى مستشاران نظامى، در سال ١٩٦٣ قانون كاپيتولاسيون به تصويب رسيد كه با مخالفت شديد رهبر فقيد انقلاب (ره) روبرو شد و منجر به بازداشت و تبعيد ايشان به تركيه و عراق شد. طبق مقررات اين قانون، پرسنل نظامى امريكا در ايران در مقابل كارفرماى خود كه ارتش امريكاست، مسؤولند و محاكم ايران حق حكم درباره آنها را ندارند. «١» د- ايجاد وحشت از قدرت و تكنولوژى نظامى‌ اكنون بيش از آنچه سياست در تكنولوژى مؤثر باشد، تكنولوژى در تعيين سياست اثر مى‌گذارد. اينك نوع جديدى جنگ در ميان است كه جنگ در ميدان تكنولوژى «٢» خوانده مى‌شود كه عبارت است از به كارگيرى تواناييهاى خلّاقه براى رشد و توسعه امكانات و قدرت بر حلّ مشكلات. چنان حلّى كه عامل زمان را مراعات كند و در مسابقه مستمرّى كه با دشمن دارد، از او جلو بيفتد.
اين جنگ، ستون فقرات سياست ملّى دولت را تشكيل مى‌دهد. جنگ در ميدان تكنولوژى تكيه‌اش بر قدرت و توان مستمر و دائمى و پيوسته است و براى كشمكش، دوره صلح و آرامش نمى‌شناسد. استراتژى اين جنگ همانا خلق وسايل و ابتكار و اختراع و بهبود آنهاست و پهنه عملش هم مراكز تحقيقات علمى و صنعتى و كارخانه‌ست. «٣» بديهى‌است زمانى كه تكنولوژى به عنوان ميدان جنگى براى قدرتهاى شيطانى است، در زمينه روانى از هر گونه تبليغ براى هراس كشورهاى ضعيف از اين تكنولوژى، ابايى ندارند.
لذا جامعه‌شناسان غربى مايلند گسترش غرب‌گرايى در كشورهاى اسلامى و جهان سوّم را صرفاً ناشى از برترى تكنولوژى غرب قلمداد كنند كه اين ادّعا بيجا و مغرضانه است.