امام امّت (ره) در بخشى از سخنان خود در باره استقامت ملّت ايران در حوادث مهم بخصوص تحريم اقتصادى و جنگ مى‌فرمايد:
«استقامت معنايش اين است كه اگر گرفتاريهايى پيدا شد در جهاد، اگر در جنگهايى كه پيش مى‌آيد براى ملتى كه مى‌خواهد شرافتمندانه باشد، مى‌خواهد اسلام را و نهضت اسلامى را به ثمر برساند، از مشكلات هراس نداشته باشد، در مشكلات سستى نكند » «١» «ملت ما بر بزرگترين قدرتهاى عالم غلبه كرده است. دست بزرگترين قدرتهاى عالم را از مملكت خودش قطع كرده است ... الگو شده است ازبراى همه كشورهاى مستضعفين در عين حالى كه اين كار را كرده است، مأموريم ما همه، ... كه در اين پيروزى كه بدست آورديم ...
استقامت داشته باشيم ... جنگها كمبود دارد، جنگها شهادت دارد، جنگها خوف دارد براى بسيارى، جنگها گرسنگى دارد، جنگها گرانى دارد، جنگها خرابى دارد و همه چيزهايى كه لوازم جنگ است ... شما كه مى‌خواهيد كشور خودتان را نجات بدهيد، شمايى كه قيام كرديد و قريب صد هزار كشته داديد و ... بيشتر از صد هزار معلول داشتيد تا پيروز شديد ... بايد استقامت داشته باشيد.» «٢» تاريخ اسلام و زندگانى ائمه اطهار (س) آميخته است با رنجها، مرارتها و سختيها و در عين حال مقاومت و استقامت مردانه دلير مردان و شير زنانى كه در راه اعتقاد به دين و وفادارى به امام خويش، تا پاى جان ايستادند. از نمونه هاى روشن استقامت در جنگ و تحمل سختى‌ها، صبر و استقامت پيامبراكرم (ص) در جنگ احد است.
واقدى مى‌گويد: در روز احد چهار نفر از قريش متعهد شدند تا پيامبر را بكشند.
چهار سنگ به سوى رسول خدا (ص) پرتاب كرده، دندانهاى بين انياب و پيشين آن حضرت را شكستند به طورى كه دندان پايين سمت راست از ريشه كنده شد. گونه‌هاى پيامبر چنان شكافته شد كه حلقه‌هاى كلاه خود در آنها پنهان شد دو زانوى آن حضرت نيز زخمى شد، از پيشانى مبارك چندان خون جارى شد كه ريش آن حضرت خون آلود شد و حضرت با بدنى چنين مجروح در گودالى افتادند. «٣»