شكست و ناپايدارى نباشد و حقى كه ياورانش را زيان و خوارى نباشد.
امام صادق عليه السلام نيز در مورد اهل بيت و تبعيت از ايشان مى‌فرمايد:
«مَعَنا رايَةُ الْحَقِّ، مَنْ تَبَعَها لِحَقَ وَ مَنْ تَأَخَّرَ عَنْها غَرِقَ، أَلاوَبِنا يُدْرَكُ تِرَةُ كُلِّ مُؤْمِنٍ وَ بِنا تُخْلَعُ رِبْقَةُ الذُّلِ عَنْ أَعْناقِكُمْ، و ...» «١» پرچم حق با ماست، هر كس از آن پيروى كند به او مى‌رسد و هر كس عقب بماند غرق مى‌شود، همانا به وسيله ما خونبهاى هر مؤمنى (كه به ناحق كشته شده) گرفته مى‌شود و به وسيله ما، طوق ذلّت از گردنهاى شما برداشته مى‌شود.
اميرالمؤمنين (ع) در اين مورد مى‌فرمايد:
«بِنَااهْتَدَيْتُمُ الظُّلَماءَ وَ بِنا تَسَنَّمْتُمُ الْعُلْيا» «٢» به وسيله ما راه يافتيد در تاريكى و به وسيله ما بالا رفته و بر مرتبه بلند رسيديد.
ه- اتحاد و اتفاق‌ يكى ديگر از عوامل بسيار مهم عزّت و شرافت ملتها و اجتماعات، همدلى، هماهنگى و وحدت كلمه بين افراد آن جامعه مى‌باشد.
سخنان اميرمؤمنان (ع) در نهج البلاغه، نكات بسيار ارزنده‌اى را در اين مورد آشكار مى‌سازد، از جمله در مورد عزّت و نيرومندى عرب و جهت اسلام و اتحادشان مى‌فرمايد:
«وَ الْعَرَبُ الْيَوْمَ، وَ انْ كانُوا قَليلًا، فَهُمْ كَثيرُونَ بِالْاسْلامِ عَزيزُونَ بِالْإِجْتماعِ» «٣» و عرب امروز اگر چه در شمار اندكند اما با يكدلى و يك سخنى در اسلام عزيزند وبسيار.
و درباره امتهاى گذشته و سرنوشت آنها در حال اتحاد و اتفاق مى‌فرمايد:
«پس بنگريد آنگاه كه گروهها فراهم بودند و همگان راه يك آرزو مى‌پيمودند چگونه مى‌آسودند و دلها راست بود و با هم ساز وار و دستها يكديگر را مددكار، شمشيرها بر يارى‌