«وَ هُوَ اىِ‌الصَّبْرُ يَمْنَعُ الْباطِنَ عَنِ اْلِاضْطِرابِ، وَالْلِسانَ عَنِ الشِّكايَةِ، وَاْلَاعْضاءَ عَنِ الْحَرَكاتِ غَيْرِ الْمُعْتادَةِ» يعنى صبر جلوگيرى مى‌كند باطن را از بى تابى و زبان را از شكايت و اعضا را از كارهاى خلاف عادت، و به عكس انسان غير صابر، باطن و قلبش مضطرب و وحشتناك است، و دلش لرزان و متزلزل است ... اما صبر تخفيف مى‌دهد مصيبت را، و قلب غالب مى‌شود بر بليّات، و اراده قاهر مى‌شود بر مصيبات وارده.» «١» علاوه بر آثار فردى، آثار اجتماعى نيز بر صبر و استقامت مترتّب است كه به اختصار به برخى از آنها مى‌پردازيم.
الف- نزول امدادهاى غيبى‌ «بَلى انْ تَصْبُروُا وَ تَتَّقُوا وَ يَاْتُوكُمْ مِنْ فَوْرِهِمْ هذا يُمْدِدْكُمْ رَبُّكُمْ بِخَمْسَةِ آلافٍ مِنَ الْمَلئِكَةِ مُسَوِّمينَ» «٢» بلى، اگر شما صبر و مقاومت در جهاد پيشه كنيد و پيوسته پرهيزكار باشيد. چون كافران بر سر شما شتابان و خشمگين بيايند، خداوند براى حفظ و نصرت شما، پنج هزار فرشته را با پرچمى كه نشان مخصوص سپاه اسلام است، به مدد شما مى‌فرستد.
شأن نزول آيه در زمانى است كه پس از پايان جنگ احد، مشركان قصد تعقيب مسلمانان تا مدينه و غارت شهر و قتل رسول اللَّه (ص) و از بين بردن مسلمانان را داشتند واين در حالى بود كه مسلمانان پس از شكست در احد، آمادگى براى جنگ نداشتند ولى پيامبر دستور آمادگى عمومى براى حركت به سوى مشركين دادند و اين آيه در اين مرحله حساس نازل شد. «٣» ب- عزّت‌ در سايه صبر و استقامت است كه عزّت و شوكت حاصل مى‌شود. امام على (ع) مى‌فرمايد: