براى اينكه روشن شود خود كفايى ملّت مسلمان و بى نيازى آنان از بيگانگان، از خواسته‌هاى شرع انور بوده و مراجع تقليد شيعه- در آن روزهايى كه اين شعار، چندان طرفدارى نداشت و در اثرتبليغات فريبنده، اغلب مسلمانان، شيفته اجناس خارجى بودند و به پيامدهاى اين نقشه شوم، آگاهى نداشتند- با تأكيد، مردم را به اقدام در راه خود كفايى توصيه مى كردند در اين زمينه نمونه‌هايى را از تاريخ نقل مى‌كنيم:
يكى از مسلمانان آگاه نامه‌اى به مرحوم ميرزاى شيرازى مى‌نويسد واز اينكه دولت باوارد كردن اجناس خارجى مردم را بسوى مصرف آن كالاها سوق مى‌دهد، شكايت كرده و مى‌گويد در صدد اقدامى هستيم كه در اين راه سودمند باشد. ميرزاى شيرازى در پاسخ مى‌نويسد:
«آنچه نوشته بوديد از ترتب مفاسد بر حمل اجناس از بلاد كفر به محروسه ايران، صواب و هميشه ملتفت به آنها و اضعاف آن كه مايه خرابى دين و دنياى مسلمين است بوده‌ام و از اقدام شما در تهيه دفع آنها كه بايد ازمحض غيرت دين و خيرخواهى مسلمين باشد، زياده مسرور شدم و البته به هر وسيله كه ممكن باشد رفع اين مفاسد بايد بشود ...» «١» درسال ١٣١٨ هجرى قمرى در اصفهان شركتى به نام «شركت خيرّيه اسلاميّه» تأسيس مى‌شود تا بلكه بتواند باتوليد منسوجات مناسب و جالب، مردم ايران رااز مصرف پارچه خارجى بى‌نياز گرداند.
مرحوم سيّد جمال الدّين واعظ، رساله‌اى به نام «لباس التقوى» در تشويق و ترغيب مردم به شركت در اين كار و هميارى و همكارى با آن نوشت. در مقدمه اين رساله، فتاواى هشت نفراز مراجع بزرگ آن زمان آمده است. آيات عظام «حاج سيّد اسماعيل صدر»، «حاج ميرزاحسين حاج ميرزاخليل»، «سيّد محمد كاظم طباطبائى يزدى» (صاحب عروة الوثقى)، «حاج ميرزا محمد غروى شربيانى»، «آخوند ملامحمد كاظم خراسانى»، «حاج شيخ محمد حسن ممقانى»، «ميرزا حسين نورى»، «ميرزا فتح اللّه شيرازى»، (معروف به شريعت اصفهانى) علمايى بودند كه فتاواى صريحى در تحريم‌