كشورهاى جهان سوّم مى‌فروشد. آيا اين معنايى غير از هدر رفتن منابع و امكانات و صرف استعدادها در پرداختن به امور نظامى است.
با هزينه‌هايى كه صرف ساخت و خريد تسليحات تا حدّ وابستگى كشورها مى‌شود، مى‌توان بسيارى از مشكلات اين كشورها را حل كرد، مى‌توان ميليونها انسان را از مرگ حتمى نجات داد و انسانهاى زيادى را با حيات واقعى آشناكرد و از طرفى ديگر استعدادهاى نهفته بسيارى از انسانها در اين كشورها را در راه تعالى و پيشبرد كشور خود تجهيزكرد.
«گسيختگى ميان شيوه نظاميگرى جهان سوم و سطح توسعه آن، اين نظاميگرى را به يك ابزار واقعى «خود ويرانگرى» مبدل مى‌كند؛ زيرا ارتش خود را بر محور دستگاههاى پيچيده و دقيق- نظير تانك، ناو، هواپيماى جنگى- سازمان مى‌دهد كه مرتباً در حال تكميل، عيب‌يابى، تصحيح و خارج‌شدن از رده به وسيله دستگاههاى نوين هستند. اين سلاحها، چه از خارج خريده‌شوند و چه در محل ساخته شوند، با سرمايه مالى و انسانى كه به خود تخصيص مى‌دهند، كشورهاى در حال توسعه‌اى را كه خود را به آنها مجهز مى‌سازند از پا مى‌اندازد.
تسليحات مدرن، خون كشور را از دو مسير مى‌مكد: هم منابع مالى سرمايه‌گذاريها را مى‌خشكاند و هم نيروى انسانى كارآمد و فنّى را به خود جذب مى‌كند. فى‌المثل در هند كه سومين قدرت صنعتى جهان سوم است، اقتصاد ملى غيردولتى به سبب فقدان شبكه تلفنى عاطل مانده است. در حالى كه صنايع نظامى، از شبكه اختصاصى ارتباطات و ترابرى برخوردار است.» «١» با گرايش شديد جهان سوم به سوى سلاح و به دنبال آن استراتژى استكبار در محول‌كردن ساخت بعضى از تسليحات در درون كشورها، استعداد و نيروهاى انسانى فعال و كارآمد به اين قسمت، سرگرم مى‌شود كه باعث ركود بنيه علمى و تحقيقى در ساير رشته‌هاى مورد نياز كشور شده و در نتيجه وابستگى او را در تمام زمينه‌ها به دنبال مى‌آورد. رقابت تسليحاتى سبب شده تا از هر ١٠٠٠ دانشمند در جهان كنونى، ٢٠٠ نفر در طرحهاى پژوهشى و تكنولوژى نظامى به كار مشغول شوند. «٢» ٦- بالارفتن بدهيهاى جهان سوّم: از پيامدهايى كه تا مدّت زيادى بر امنيت ملّى و