آيين مقدس اسلام كه‌آيينى زنده، پويا، و انسان ساز است؛ براى اداره جوامع بشرى، همگام و متناسب با پيشرفت دانش و تكنيك، قانون و راه و رسم زندگى را ارائه داده است.
اسلام، ضمن آنكه پيروان خود را از ستم نسبت به ديگران باز مى‌دارد، دفاع از مال، جان، دين، فرهنگ، ناموس، حيثيت و ... را بر آن واجب نموده است و مسلمانان را در برابر ظلم و تجاوز، به جهاد و مقاومت ترغيب مى‌كند.
مسيحيان، براى آنكه افكار مسلمانان را به انحراف بكشانند و اصل اسلام و برنامه‌هاى حيات بخش آن را زير سؤال ببرند، اشكال مى‌كردند كه قرآن اگر كتاب آسمانى است بايد مردم را به صلح وصفا، صميميت و عبادت فرا خواند نه به جنگ و مبارزه.
اينگونه و سوسه‌ها براى انحراف و غفلت مسلمانان است چرا كه اسلام، براى ايجاد صلح، امنيّت، عبادت و بندگى قانون جهاد را آورده است.
در پرتو جهاد است كه فساد و تباهى از زمين رخت مى‌بندد.
«وَ لَوْ لا دفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضُهُمْ بِبَعْضٍ لَفَسَدَتِ الْارْضُ» «١» اگر خداوند بعضى از مردم را به وسيله بعض ديگر دفع نكند، همانا زمين به تباهى و فساد كشيده مى‌شود.
درپرتو جهاد است كه مراكز عبادت و بندگى خدا پاى برجا مى‌ماند:
«وَ لَوْ لا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَهُدِّمَتْ صَوامِعُ وَ بِيَعٌ وَ صَلَواتٌ وَ مَساجِدُ يُذْكَرُ فيهَااسْمُ اللَّهِ كَثيراً» «٢» اگر خداوند بعضى از مردم را با بعض ديگر دفع نمى كرد، همانا صومعه‌ها و كليساها و كنشتها ومساجدى كه در آن نماز خوانده و ذكر خدا بسيار مى شود، خراب و ويران مى‌گرديد.
اين آيه شريفه، جايگاه «جهاد» را در ميان ساير احكام الهى تبيين و نقش آن را در