مهربانى و عطوفت دارند چرا كه الگويشان اميرالمؤمنين على (عليه‌السلام) است كه به جامع بين اضداد شهرت دارد.
اخوّت و اتّحاد: اختلاف، شيوه مفسدين ومستكبرين است. چنانچه قرآن مى‌فرمايد:
«انَّ فِرْعَوْنَ عَلا فِى الْأَرْضِ وَ جَعَلَ أَهْلُها شِيَعاً يَسْتَضْعِفُ طائِفَةً مَنْهُمْ يُذَبِّحُ ابْناءَهُمْ وَ يَسْتَحْيى نِساءَهُمْ أِنَّهُ كانَ مِنْ المُفْسِدينَ» همانا فرعون در زمين (مصر) تكبّر و گردنگشى آغاز كرد و ميان اهل آن سرزمين تفرقه و اختلاف افكند و طائفه (بنى اسرائيل) را سخت ضعيف و ذليل كرد. پسرانشان را مى‌كشت و زنانشان را زنده نگه مى‌داشت. همانا فرعون از مفسدان بود.
و باز مى‌فرمايد:
«قُلْ هُوَ الْقادِرُ عَلى أَنْ يَبْعَثَ عَلَيْكُمْ عَذابَاً مِنْ فَوْقِكُمْ أَوْ مِنْ تَحْتِ ارْجُلَكُمْ أَوْ يَلْبِسَكُمْ شِيَعاً وَ يُذيقَ بَعْضَكُمْ بَأْسَ بَعْضٍ» «١» بگو او تواناست كه بر شما عذاب و بلايى از آسمان يا زمين (فرستد) يا شما را به اختلاف كلمه و پراكندگى و مخالفت در افكند و صلابت بعضى شما را به بعضى ديگر بچشاند.
سپس فرياد قرآن بلند است كه:
«وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَميعاً وَ لا تَفَرَّقُوا»» همگى به ريسمان خدا چنگ بزنيد و پراكنده نشويد.
بسيجى با سپاهى، ارتشى، عشايرى و ... دست اتحاد داده و پيوندى برادرى بين خود با آنهايى كه در مسير انقلابند بسته و همه در راه خدمت به خدا و خلق گام بر مى‌دارند.
عدم اسراف و تبذير: اسراف زياده روى در هر چيز است و تهيّه كردن هر چيزى كه در شأن انسان نباشد و تبذير، ضايع كردن و استفاده بيجا نمودن از وسائل و اموال و ...
است كه قرآن مبذرين را برادران شيطان مى‌خواند: