مايع خالى شود. در اينجا همراهان طالوت آخرين درجه صبر و استقامت را از خدا مى‌خواستند، همانند پيمانه‌اى كه تمام آب آن را به روى كسى بپاشند و پيمانه خالى شود و «ثبت اقدامنا» يعنى قدمهاى ما را ثابت بدار تا زود از جاى كنده نشود. «١» همچنين صابران و استقامت‌كنندگان نشانه‌هاى خاصى دارند كه على (ع) آنهارا بيان مى‌دارد:
«عَلامَةُ الصَّابِرِ فى ثَلاثٍ: اوَّلُها انْ لا يَكْسَلَ، وَالْثَّانِيَةُ انْ لا يَضْجُرَ، وَالثَّالِثَةُ انْ لايَشْكُو مِنْ رَبِّهِ عَزَّوَجَلَّ، لِانَّهُ اذا كَسُلَ فَقَدْ ضَيَّعَ الْحَقَّ، وَ اذا ضَجُرَ لَمْ يُؤَدِّ الْشُكْرَ، وَ اذا شَكا مِنْ رَبِّهِ عَزَّوَجَلَّ فَقَدْ عَصاهُ» «٢» نشانه فرد صابر سه چيز است: اوّل آنكه كسل نمى‌شود، دوم اينكه ملول و دلگير نمى‌شود و سوم آنكه از پروردگارش شكايت نمى‌كند. چه او اگر دچار سستى شد حق را ضايع مى‌كند، و اگر ملول شد شكرگزار نخواهد شد، واگر از خدا شكوه كند دچار معصيت شده است.
سفارش به استقامت در جنگ‌ يكى از معانى استقامت كه در دين مبين اسلام به آن سفارش شده است، مقاومت و پايمردى در صحنه جنگ و جهاد است. در هنگامه جنگ و بروز ناملايمات، بيش از دو راه براى انسان نمى‌ماند، يا شكيبايى، استقامت و دفاع كه اخلاق پيامبران و مؤمنان است، و يا سستى و جزع و فزع و تسليم شدن در برابر دشمن. اسلام مسلمانان و مؤمنان را به وجه اوّل تشويق مى‌كند قرآن كريم مى‌فرمايد:
«يا ايُّهَا الَّذينَ آمَنُوا اذا لَقيْتُمُ الَّذينَ كَفَرُوا زَحْفاً فَلا تُوَلُّوهُمُ الْادْبارَ» «٣» اى اهل ايمان، هر گاه با تهاجم و تعرّض كافران در ميدان جنگ روبرو شديد مبادا از بيم آنان پشت كرده و از جنگ بگريزيد.
و نيز مى‌فرمايد: