تمام شدّتش براى توده‌ايهاى انقلابى و ميهن دوست وجود دارد».
كيانورى با توجه به احتمال اينكه نيروهاى خط امام توده‌ايها را (كه براى دسترسى به مسائل نظامى و دفاعى كشور قصد رسوخ داشتند) به جبهه راه ندهند مى‌گويد: «البتّه براى شركت مؤثّر توده‌ايها در اين نبرد مى‌تواند دشواريهايى وجود داشته باشد ولى ما على‌رغم اين دشواريها و كج خلقيها كه گروههاى مختلف مبارزان بخصوص مبارزان اسلامى كه الان حاكميت تجهيز تمام نيروى خلق را در دست دارند، (منظور مسؤولان جمهورى اسلامى است) به وظيفه تاريخى خود براى درهم شكستن اين تجاوز و تجهيز نيروها كمك مى‌كنيم». در پايان شدّت عصبانيّت خود را از ناكامى در طرح خائنانه خود چنين ابراز مى‌كند: آنهايى كه حاضر نيستند از اين نيروها (توده‌ايها) براى ميهن استفاده كنند نفهم هستند. «١» پر واضح است كه اين حزب به دنبال اهداف زير از طرح فوق بود:
اوّل: با حضور در جبهه‌هاى جنگ، حقى براى خود به هنگام پايان جنگ محفوظ بدارد.
دوّم: با شركت در جنگ و نفوذ در ميان ارگانهاى رزمى به كيفيّت و كميّت ارتش و ساير قواى مسلّح آشنا شوند.
سوم: با شركت در جنگ به نحو سهل و ساده‌اى، صاحب تعدادى نيروى رزم ديده و كارآمد براى آينده باشد.
چهارم: شناسايى عناصر فعّال در جنگ و كشف روحيّات و نقاط ضعف افراد مسلّح براى دستيابى به نفوذ. با پيام حضرت امام (قدّس سرّه) در سال ١٣٥٩ مبنى بر خارج شدن اعضاى گروه‌هاى سياسى از قواى نظامى و انتظامى، ارتباطات تشكيلات نظامى به مخفيترين و پيچيده‌ترين مرحله خود وارد و از آن پس رعايت اصول حفاظتى و امنيّتى به او ج خود رسيد.
بعد از انتشار پيام امام، حزب منحله توده اعلاميه‌اى منتشر نموده و خواستار خروج كليه اعضا و هواداران خود از نيروهاى نظامى و انتظامى و يا قطع ارتباط با حزب مى‌شود ليكن عناصر اصلى نظامى را به شيوه مزبور در داخل تشكيلات نظامى سازماندهى‌