اگر انقلاب بابى‌توجهى به نيروهاى متخصص و متعهّد و عدم تمركز برنامه‌ريزى و هماهنگى مجموعه امكانات كشور نتواند حداقل در صنايع نظامى، انقلاب را به خودكفايى برساند، بايد به رژيمهاى سياسى ديگر براى خريد سلاحهاى استراتژيك امتياز دهد. رژيمى كه صاحب سلاح استراتژيك است براى اعطاى اسلحه خود شرايط سنگينى را تحميل مى‌كند، بعلاوه مرور زمان موجب از بين رفتن خصوصيت استراتژيك سلاح مى‌شود.
اين است كه انقلابهايى كد وارث سيستم صنايع وابسته هستند اگر همه امكانات كشور و نيروهاى مردمى را در جهت استقلال صنايع نظامى و اقتصادى بسيج نكنند نه توليدات داخلى قابل رقابت با توليدات خارجى مى‌شود و نه در جنگ مى‌توانند با سلاح به جنگ سلاح بروند.
اين كه جوامع انقلابى در سالهاى اوليه پيروزى از نيروى انسانى مؤمن به انقلاب در حدّ وسيع استفاده مى‌كنند، به دليل خلأ تسليحات استراتژيك است. امروز بيشتر از آنچه كه جنگ، بين نظاميان باشد جنگ بين تكنولوژيهاى برتر نظامى است؛ بدين خاطر نيروهاى مسلح بايد به سمت تكامل توليد گام بردارند و در اين راه آموزشهاى تخصصى و فنّى پرسنل بالا برده شود و چون در زمينه آموزش، نيروهاى مسلّح قبل از انقلاب كاملا وابسته بودند و تخصصهاى بالاى نظامى معمولًا در كشورهاى بيگانه گذرانده مى‌شد اكنون بايد مراكز تحقيقاتى در سطح عالى در نيروهاى مسلّح تشكيل شود تا اطلاعات نظامى استراتژيك وتاكتيكى را گردآورى كند و از آنها در جهت آموزش استفاده شود.
امام متقين على (ع) هنگامى كه پس از آزمايش تمامى روشهاى مسالمت آميز در برابر دشمن، راهى جز توسل به شمشير نمى‌يابد، شمشير و سلاح را بهترين ياور حق مى‌نامد:
«من درباره اين كسان به داورى خداوند و آگاهى او از احوال، خرسندم و اگر سرپيچى كنند، آنان را از دم تيغ خواهم گذراند كه اين بهترين درمان باطل و بهترين ياور حق است.» «١» و در جايى ديگر مى فرمايد: