زنگارهاى آن را با اشك چشم صيقل مى‌دهد.
دعا را را بطه عبد و مولى دانسته و آن را شيره و اصل همه عبادات مى‌داندكه: «الدُّعاءُ مُخُّ الْعِبادَةِ». «١» خلوص: خالص كردن قصد از غير خداست و درمقابلش رياست كه قرآن مى‌فرمايد:
«كَالَّذى‌ يُنْفِقُ مالَهُ رِئاءَ النَّاسِ ...» «٢» مَثَل (عمل) رياكار، بذرى است كه بر روى سنگ سختى كه بر آن خاك نشسته باشد، افشانده شود و بارانى نيز غبار آن را بشويد كه در نتيجه هيچ حاصلى از آن نتواند به دست آورد.
بسيجيان، سربازان گمنام اسلامند كه در عين تلاش و كوشش فوق العاده، ديگران را به كار آنها وقوف نيست و اعمال را مخلصانه براى خدا انجام مى‌دهند.
انجام وظيفه: بسيجى به پيروى از امام خود آنچه را انجام مى‌دهد جهت اداى تكليف است نه براى پيروزى. معتقداست كه اگر بكشيم يا كشته شويم پيروزيم و هدف، پيروزى و فتح سرزمين نيست بلكه انجام تكليف است. و به چيزى جز انجام وظيفه نمى‌انديشد.
رأفت و مهربانى: هرگاه اين صفت از انسان سلب شود به طور مسلّم قساوت جانشين آن خواهد شد. و در نتيجه تعقّل گرفته شده، گوش، چشم و زبان، كر، كور و لال خواهد شد. قرآن مى‌فرمايد:
«مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ وَالَّذينَ مَعَهُ أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُّفارِ رُحَماءُ بَيْنَهُمْ» «٣» محمد فرستاده خداست و ياران و همراهانش بر كافران بسيار سختگير هستند و با يكديگر بسيار با شفقت و مهربانند.
بسيجيان درعين حالى كه با اراده‌اى قوى و چهره‌اى مصّمم قلب دشمن را مى‌شكافند كه گويى هيچ رحمى در وجودشان نيست ولى در ميان خودشان وجودى مملو از رأفت،