بنابراين، كشور واردكننده بدون هيچ گونه خلاقيت و طرّاحى، فقط قطعات را به يكديگر متّصل مى‌كند.
ايجاد كارخانه‌هاى عظيم وابسته: گاهى استعمار كارخانه‌هاى عظيمى كه وجود آن را در كشور خود مفيد ندانسته و يا انتقال آنها به ديگر كشورها منافع زيادترى را به دنبال دارد، به كشورهاى جهان سوّم منتقل مى‌كند، در حالى كه مواد اوليه آن تنها در كشور سازنده وجود دارد.
اين سياست دو فايده مهم براى ابرقدرتها دربر دارد:
اوّل: چون اين اقدام به احساسات ملّى احترام مى‌گذارد و براى استقلال داخلى كشور دريافت كننده پامى‌فشارد، جدال كمترى را به دنبال داشته، پشتيبانى بيشترى را به ارمغان مى‌آورد.
دوّم: با توجّه به زمينه‌هاى بى‌ثباتى و نااستوار پيمانها و موازنه‌ها، قدرتهاى بزرگ به اين نتيجه رسيده‌اند كه چنين قراردادهايى براى توليد اسلحه در جهان بخصوص در جهان سوّم، بطور معمول منجر به مجراهاى وابسته‌تر و پيوسته‌تر در نفوذ سياسى و استراتژى آنها مى‌شود. «١» از اين رو توليد اسلحه، امروزه در جهان سوّم به مقدار زيادى با كسب اجازه يا به صورت همكارى ميان يك كشور جهان سوّمى و يك يا چند قدرت بزرگ، عملى مى‌شود و تكنولوژى و ساخت آن نيز از سوى قدرتهاى بزرگ به راههاى گوناگون به اين كشورها راه يافته است.
ايجاد وابستگى در قطعات: استعمار ماشين‌آلات، وسايل حمل و نقل، تجهيزات نظامى و هواپيماهاى جنگى را به بهاى گزافى مى‌فروشد، در حالى كه قطعات يدكى آنها را نزد خود نگه مى‌دارد تا وارد كننده هميشه وابسته باشد و براى كمترين نقص و كمبود به او مراجعه كند. اين امر با غفلت كشور وارد كننده مى‌تواند زمينه‌هاى وابستگى بيشترى را ايجاد كند.