اهداف سياسى شده است. بررسى اساسى در زمينه درگيريها و نزاعها نشان مى‌دهد كه اين درگيريها و جنگها از سيستمهاى بوجود آورنده آنها كه اغلب، مقاصد شوم استكبارى در وراى آن است، جدا نيست.
لنين عقيده دارد كه:
«سياست «دليل» و جنگ تنها وسيله است. بدين ترتيب، تنها چيزى كه باقى مى‌ماند آن است كه نقطه نظرهاى نظامى را تابع نظرات سياسى گردانيم.» «١» امروزه در گوشه و كنار جهان شاهد درگيريهايى هستيم كه هر كدام به نسبت خود سهم زيادى از درآمدها را صرف تسليحات مى‌كنند. تسليحات از دو راه تأمين مى‌گردد:
توليد سلاح و خريد سلاح. اگر راه اوّل دنبال شود، به شكوفايى صنعت تسليحات منجر مى‌شود چنانچه پيشرفت صنايع آلمان به دنبال جنگهاى جهانى اوّل و دوّم حاصل شد و يا خودكفايى نظامى ايران در خلال دفاع مقدس به دست آمد. امّا اگر راه دوّم طى شود، وابستگى تسليحاتى را در پى خواهد داشت و چون اغلب كشورها به علّت محدوديتهايى مجبور به گزينش راه دوّم هستند، بنابراين مى‌توان نتيجه گرفت كه: آنچه نزاعها در آن خلاصه مى‌شود، كشتار و خرابى با سلاحهاى مدرن و پيچيده روز است كه با گسترش اين درگيريها، استفاده وسيع و همه جانبه از سلاحهاى مدرن هر چه بيشتر شده و طرفهاى درگير براى پيروزى خود سعى دارند با واردكردن و خريد بهترين و پيشرفته‌ترين تسليحات، نيروى نظامى خود را مجهّز كرده و با استفاده مشروع و نامشروع از اين وسايل بر رقيب خود فائق آيند.
در واقع، جنگ و نزاع از عوامل اوّليه ورود كالاهاى نظامى است كه در مراحل بعدى، خود باعث وابسته‌شدن و شگردى براى وابسته‌كردن است؛ در اين راستا، نمونه‌هاى بسيارى از ايجاد درگيريهاى منطقه‌اى را مى‌توان نام برد.
«در شبه قاره هند، تقاضاى اسلحه متأثر از كشمكشها و ناامنيهايى است كه جريان‌