يكى از اقدامات در اين راستا، سعى و تلاش در ايجاد پايگاههاى بزرگ و كوچك نظامى در اطراف جهان است. منافع امنيتى امريكا، بر دو محور عمده متمركز است:
١- منافع استراتژيك اقتصادى كه بر محور نياز حياتى و روزافزون به نفت خليج فارس و حفظ بازارهاى پررونق كشورهاى اين منطقه دورمى‌زند.
٢- منافع استراتژيك امنيتى كه بر محور رويارويى با قدرتهاى رقيب و درنهايت حفظ پايگاههاى نظامى استوار است.» درباره ميزان اقدامات امريكا درباره پايگاههاى نظامى و نيروهاى آنها نوشته‌اند:
«نيروهاى نظامى امريكا، تشكيلات زنده و پيچيده‌اى است كه در تمامى جهان سرمايه‌دارى، چه پيشرفته و چه عقب‌مانده، گسترده است و بر پايه‌اى متشكل از حدود دو هزار پايگاه تكيه دارد كه در بيش از سى‌كشور و در مناطق گوناگون زمين، پراكنده است و طبق آنچه پنتاگون اعلام كرده، سيصد و چهل عدد از آنها به عنوان پايگاه مادر- نسبت به پايگاههاى اطراف آن- شمرده مى‌شوند و در اين پايگاهها حدود ١٤ قواى مسلح امريكا يعنى در حدود نيم ميليون سرباز به اضافه هزار و پانصد جنگنده و دويست و پنجاه ناو جنگى و كمكى و تعدادى از واحدهاى تفنگداران دريايى و پناهگاهها و تعميرگاهها و انبارهاى مهمات و ... كه در خود دارند، قرار گرفته است.» «٢» سعى دشمن براى به دست‌گيرى قدرت و حفظ خود در رأس حكومت به اصطلاح جهانى را مى‌توان از گزارش ريگان در مورد استراتژى ملّى امريكا فهميد؛ آنجا كه چهار هدف استكبار در خليج فارس را چنين برمى‌شمارد:
«حفظ آزادى كشتيرانى، تقويت كشورهاى ميانه‌رو عرب، كاهش نفوذ قدرتهاى ضدغرب مثل ايران و تضمين دسترسى به نفت به مقدار منطقى براى خود و متحدان.» «٣» «اين به نفع منافع ملّى ماست كه از تلاشهاى كشورهاى دوست در حال توسعه جهت تأمين نيازهاى اساسى مردمشان حمايت كنيم.» «٤»