بيم داشتند كه مبادا به هر دليل جوّ خصمانه ميان ايران و عراق كاهش يابد و بر سر راه مسلح‌شدن هواپيماها اشكال اساسى پيش آيد. از اين رو، از بنى‌عامرى درخواست كردند كه موضوع را با ستاد پاريس در ميان گذارد تا حالت خصمانه همچنان داغ نگهداشته شود.
حملات گاه به گاه هوايى يا توپخانه عراق در بهار سال ٥٩ (قبل از كودتا) ناشى از درخواست بنى‌عامرى و هماهنگى نمايندگان سيا، موساد و عراق بود تا ارتش و نيروى هوايى مجبور باشد هواپيماها را با مهمّات سنگين آماده نگهدارد.
قرار بر اين بود كه در پى حملات هوايى عراق، آژير قرمز پايگاه كه در عين حال به معناى رمز حملات هوايى كودتا بود به صدا درآيد و پرسنل هوايى به آماده‌كردن هواپيما مشغول شوند. پس از آماده‌شدن هواپيماها و روشن‌شدن هوا، خلبانان وابسته به كودتا در ظاهر براى حركت به سمت مرزها و تلافى حملات عراق و در واقع براى حركت به سوى تهران و بمباران اهداف از پيش تعيين شده، از روى باند پرواز مى‌كردند بجز دو فروند كه يكى براى تأمين پوشش هوايى پايگاه نوژه و ديگرى براى حركت به سوى دزفول براى تهديد پايگاه وحدتى به پيوستن به عمليات كودتا يا خنثى‌ماندن در برابر آن بود. بقيه هواپيماها به سوى تهران حركت مى‌كردند. در مجموع ٥٣ هواپيما، ٦٠ خلبان و حدود ٥٠٠ نفر افراد فنّى و نظامى را براى شركت در عمليات آماده كرده بودند.
از نظر تبليغاتى و روانى، با نزديك‌شدن زمان كودتا، ايستگاههاى راديويى مخالفان يكى پس از ديگرى به راه افتادند. طى شش هفته قبل از كودتا، سه ايستگاه پنهانى براى پخش گفتار راديويى به زبان فارسى به داخل ايران با مساعدت كشورهاى همجوار كه راضى به تغيير رژيم در تهران بودند، داير شد. عقيده بر اين است كه هزينه‌هااز سرزمينهاى ديگر نظير امريكا و اسرائيل تأمين مى‌شده است.
راديو صداى آزاد ايران به عنوان بلندگوى اويسى (در خاك عراق) و راديو ايران به عنوان بلندگوى بختيار (در خاك مصر) از جمله راديوهاى فعّالى بودند كه براى تهاجم تبليغى- روانى عليه مردم انقلابى و براى تشجيع مخالفان بويژه تحريك عوامل كودتا و تأمين ارتباطات سريع با آنان از طريق پيامهاى رمز، كار خود را آغاز كردند. راديو بغداد همگام با ساير راديوهاى بيگانه براى كودتاگران پيام رمز مى‌فرستاد.