پيش از تصويت كودتا (نيمه دوم اسفند ١٣٥٨) در ستاد بختيار كه محل تلاقى طرحها و نظريات طيف سلطنت‌طلبان و طرحها و برنامه‌هاى امريكا و دولتهاى غربى مخالف انقلاب و ارتجاع عرب (مصر، عربستان، عراق) بود، دو طرح براى مقابله با نظام جمهورى اسلامى در دستور كار قرار داشت:
١- ائتلاف ارتجاع دموكراتيك (مصر) و سنتى (شيوخ خليج فارس) و چپ‌نما (عراق) در جهان عرب و تبديل رژيم صدام به بازوى نظامى آن، براى حمله به جنوب و غرب ايران.
٢- ائتلاف چهره‌هاى سياسى (جبهه ملّى)، مذهبى (برخى روحانيون سازشكار) و نظامى (از ملّى تا شاه‌پرست) جهت تدارك يك كودتا.
طرح دوّم (كودتا) از اواسط پاييز ١٣٥٨ و پس از تسخير لانه جاسوسى امريكا و آغاز «انقلاب دوّم» مورد مطالعه قرار گرفت و به علّت شكست توطئه مذهبى حزب جمهورى خلق مسلمان كه ترجمان نزاع دائمى بين اسلام سازشكاران و اسلام ناب محمّدى (ص) بود، اهميّت جدّى يافت.
در تصويب اولويت كودتا، نظريات نمايندگان سازمان «سيا» امريكا، «موساد» اسرائيل و «استخبارات» عراق نقش مهمّى داشت و سه نماينده مذكور به ترتيب اين وظايف را بر عهده داشتند: هماهنگى برنامه‌هاى ستاد بختيار با سياستهاى امريكا، قراردادن تجربيات جنگى و برق‌آساى رژيم اشغالگر قدس و روش بيشترين بهره‌جويى از نيروهاى هوايى در ضربات نخست تهاجم در اختيار گروه نظامى ستاد و ايجاد هماهنگى ميان ستاد كودتا و نيروهاى پاليزبان و طرحهاى تجاوزگرانه رژيم عراق.
بدين‌سان اگر در ماههاى‌نخست بارورى‌انقلاب، انقلاب‌دوّم (تصرّف لانه جاسوسى) تولديافت، در سال ١٣٥٨ نيز نطفه نخستين طرح براندازى نظام نوپاى جمهورى اسلامى بسته شد.
آژانس جاسوسى امريكا (سيا) به كودتاى نوژه اميد زيادى بسته بود و اهميت آن را بيش از تجاوز نظامى صدام ارزيابى مى‌كرد. به گفته سران كودتاى نوژه، مدّتى بر سر تقدم كودتا يا آغاز جنگ تحميلى بحث شد و سرانجام بعد از سفر بنى‌عامرى «١» به پاريس‌