خزعل دست‌نشانده انگليس كه در خوزستان سربه طغيان برداشته‌بود، بنابرمصلحت انگليس براى همراهى با كودتا سرانجام طى نامه‌اى تسليم رضاخان گرديد و اين مانع هم كنار رفت. انگلستان كه از تجزيه‌طلبى خزعل پشتيبانى كرده بود و به عنوان ابزار فشارى امتياز مى‌گرفت به نفع تثبيت رضاخان تغيير جهت داد و تلاش كرد از طريق تازه براى شركت نفت انگليس و ايران توسعه عمليات بدست آورد.
رضاخان براى رسوايى احمد شاه اعلام كرد كه هر چه تلاش كرده تا احمد شاه به كشور بازگردد ممكن نشده، پس معلوم است كه شاه به وطن بى‌علاقه است. در اين حال وضع اقتصادى بد بود. دولت در مورد خواروبار به ورشكستگى رسيده بود، قحطى و بيماريهاى واگير بيداد مى‌كرد، حقوق پرداخت نمى‌شد، مخالفان مجلس به علّت وضع نابسامان عمومى به دولت نزديك شده بودند، دهها جمعيت و كميته پديدآمده و تظاهرات برپا مى‌كردند.
كم كم خلع قاجار به صورت شعار درآمد: تلگرافها از اطراف كشور به حمايت از رضاخان به مجلس مى‌رسيد، وكلاى طرفدار رضاخان از رئيس مجلس (مؤتمن‌الملك) خواستند كه مراسله‌ها در مجلس خوانده شود. او در مقابل اين درخواست، استعفا داد و اداره مجلس برعهده نايب رئيس (تديّن) قرار گرفت.
در روزهاى پايانى مجلس پنجم، وكلا مى‌ديدند كه در صورت مخالفتِ رضاخان، نمى‌توانند در دوره بعدى مجلس از محل خود انتخاب شوند. وقتى طرح تغيير سلطنت تهيه شد، يك يك وكلا آمدند و در زيرزمين خانه رضاخان طرح را امضا كردند. اين طرح احمدشاه را عزل و سردارسپه را به عنوان نايب السلطنه معيّن مى‌كرد و وى را موظف مى‌ساخت كه مجلس مؤسسان را تشكيل دهد تا اصل قانون اساسى را كه به موجب آن سلطنت در خاندان قاجار است تغيير دهد و در خاندان پهلوى برقرار كند.
مجلس در جلسه‌علنى تاريخى‌خود در ٩ آبان ١٣٠٤ ش، ماده واحده زير رابا ٨٠ رأى موافق و پنج رأى مخالف تصويب كرد و مدرس به عنوان مغايرت آن با قانون اساسى مجلس را ترك كرد: