خونريزى نزنند. چرا كه شدت عمل موجب مقاومت مردم در برابر آنها مى‌شود. علاوه بر اين تلاش مى‌كنند تا وانمود نمايند كودتا با نهايت اكراه انجام گرفته، آنان مجبور بوده‌اند براى نجات كشور، اعاده نظم، استقرار قانون، عدل و آزادى، تحكيم استقلال، مبارزه با فساد، خاتمه وابستگى، پايان‌دادن به استبداد و مبارزه با سانسور و خفقان و بهانه‌هاى ديگر دست به كودتا بزنند. از اين رو، مثلًا اگر در كشور ما كودتايى بشود ممكن است به نام و بهانه نجات جمهورى اسلامى، نجات خط اسلام راستين و ... صورت پذيرد. «١» رژيم كودتا مى‌كوشد برخى رهبران تشريفاتى را، از آنجا كه حضور آنها در صحنه مى‌تواند نشانگر مشروعيت رژيم كودتا باشد، در پستهاى تشريفاتى بگمارد و از شهرت و نفوذ آنان در تثبيت هر چه بيشتر كودتا بهره‌بردارى كند.
آنچه پس از كودتا براى آنها اهميت دارد آن است كه مردم، رژيم كودتا را بپذيرند و سرانجام به گونه‌اى با آن كنار بيايند. درست است كه كودتا با خونريزى و توسل به تفنگ و سرنيزه به پيروزى مى‌رسد، امّا از آن پس حكومت كودتا چاره‌اى ندارد جز اينكه باب دوستى و رفاقت را با مردم بگشايد و با بهره‌جويى از فريبها و نيرنگها و مظلوم‌نماييهايى كه زير پوشش خدمت به مردم و بردن كشور به سوى ترقى و پيشرفت و رفاه مادى نهفته است، سلطه خويش را بر تمام اركان مملكت بگستراند. «٢» رژيم‌كودتا باطرح‌انتخابات آينده خود را طرفدار دمكراسى‌و حاكميت مردم معرّفى مى‌كند. اين وعده‌ها براى دلسردكردن و تفرقه افراد جامعه در مبارزه با كودتاچيان است. «٣» از ديگر تلاشهاى رژيم كودتا پس از پيروزى، توسل به حكومتها براى برسميت شناختن خود است. بى‌شك اربابان كودتاگران اولين حكومتهايى هستند كه رژيم كودتا را به رسميت خواهند شناخت، سپس نوبت به نوكران استكبار مى‌رسد تا پيامهاى تبريك و برسميت شناختن رژيم كودتا را براى رهبران جديد ارسال كنند. «٤»