داخل خودنويس، قفل‌كيف، جواهرات خانمها و نشانها و مدالها قابل جاسازى هستند. «١» - ميكروفن: ميكروفن گذارى عملياتى است كه از سوى مأموران سازمانهاى جاسوسى به منظور كسب جديدترين و دقيقترين اطلاعات از حريف، صورت مى‌گيرد. اين كار نوعى استراق سمع است. ولى هدف آن بطور عمده ارسال و يا ضبط مكالمات غير مخابراتى مى‌باشد.
دفاتر فرماندهان و مسؤولان كه محل برگزارى جلسات و كميسيونها و گرفتن‌تصميمهاى مهمّ است، هدفهاى مناسبى براى سازمانهاى اطلاعاتى جهت ميكروفن‌گذارى به حساب مى‌آيند.» شايد آگاهى از تنوع و قدرت وسايلى كه تكنولوژى نوين در اختيار جاسوس قرار داده، سبب اين گمان شود كه روشهاى كلاسيك جاسوسى كه براساس‌استفاده از مأمور نهاده‌شده، كهنه شده‌اند يا در حال كهنه‌شدن هستند. ولى هرگز چنين نيست. بلى در شمارى از موارد، وسايل نوين، كار مأموران را دقيقتر و آسانتر كرده‌اند، اما اين از اهميّت مأموران نمى‌كاهد. براى مثال پنجاه ميكروفنى كه در سفارت آمريكا در «پراگ» كارگذاشته‌شده بود بهتر از هر جاسوسى اطلاعات در اختيار مى‌گذاشت، امّا براى كارگذاشتن آنها در محل مذكور، وجود جاسوسانى ضرورت داشته است. «٣» البته از راديو، تلفن و پست براى انتقال اطلاعات نيز استفاده مى‌شود.
ب- انتقال اطلاعات‌ بعد از به دست آمدن اطلاعات از راه‌هاى مختلف، كارى كه مى‌ماند رساندن آن به دست مسؤول بالاتر است كه يكى از دشوارترين و خطرناكترين عمليات سازمان اطلاعاتى مى‌باشد. براى اين كار از روشها و وسايل مختلف استفاده مى‌شود؛ از جمله:
ملاقات حضورى: اين روش مستقيم‌ترين و بهترين راه ارتباط است؛ زيرا به مأمور اجازه مى‌دهد اطلاعات خويش را توضيح دهد و شرايط جمع‌آورى آنهارا بيان نمايد و به سرپرست او امكان مى‌دهد تا براى دنباله كار به او آموزش دهد و پول يا وسيله كار در اختيار او بگذارد.