صورت يك شى‌ء عزيز و محبوب و گرانبها درآورد، در حدّى كه زندگى بدون آن برايش بى‌معنا باشد و با نوعى غيرت و تعصب از آن حمايت كند. «١» قرآن كريم اوّلين كتابى است كه:
اوّلًا: دركمال صراحت، ايمان‌مذهبى را نوعى هماهنگى با دستگاه آفرينش خوانده‌است:
«افَغَيْرَ دينِ اللَّهِ يَبْغُونَ وَ لَهُ اسْلَمَ مَنْ فِى السَّمواتِ وَالْارْضِ» «٢» آيا چيز ديگرى جز دين خدا را جستجو مى‌كنند و حال آنكه هر كه در آسمانها و زمين است، سر بر فرمان اوست.
و ثانياً: ايمان مذهبى را جزء سرشت انسانها معرّفى كرده است:
«فَاقِمْ وَجْهَكَ لِلدّينِ حَنيفاً فِطْرَةَ اللَّهِ الَّتى‌ فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْها»» حق‌گرايانه روى خود را به سوى دين كن، همان كه سرشت خدايى است كه مردم را بر آن سرشته است.
ثالثاً: ايمان به خدا و رسول را به عنوان تجارت و سرمايه‌اى مى‌داند:
«يا ايُّهَا الَّذينَ آمَنُوا هَلْ ادُلُّكُمْ عَلى تِجارَةٍ تُنْجيكُمْ مِنْ عَذابٍ اليمٍ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ» «٤» اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، آيا دلالت كنم شما را بر تجارتى كه نجات مى‌دهد شما را از عذاب دردناك. (و آن) ايمان به خدا و رسول اوست.
ايمان پشتوانه اخلاق است يعنى اخلاق كه خود يك سرمايه بزرگ زندگى است بدون ايمان، اساس و پايه درستى ندارد؛ زيرا بناى همه اصول اخلاقى و منطق همه آنها بلكه سرسلسله همه معنويات، ايمان مذهبى يعنى ايمان و اعتقاد به خداست.
كرامت، شرافت، تقوا، عفت، امانت، راستى و درستكارى، فداكارى، احسان، صلح‌