در راستاى موضع‌گيرى سياسى مجاز و گاه، ضرورى، ممكن است برخوردى با مواضع سياسى گروههاى هوادار نظام نيز صورت گيرد، بازهم چنين موضع‌گيرى سياسى ممنوع نخواهد بود، به شرط آنكه اين برخورد در چارچوب حفظ و حراست كلّيت نظام صورت گيرد و به دليل تخطّى آن گروهها از وظيفه اصولى خود- مبنى بر نگاهبانى از سلامت و صحت كلّيت نظام- باشد. البته در اين موارد نيز بايد به گونه‌اى عمل شود كه شائبه برخورد با حزبى از پايگاه حزب پديد نيايد.
به هر حال، ممنوعيت موضع‌گيرى سياسى نيروهاى مسلّح، نبايد افراد و اعضاى اين نيروها را از حضور در صحنه‌هاى سياسى و موضع‌گيرى سياسى مجاز و گاه، لازم و واجب غافل سازد.
در عين حالى كه بايد برادران محترم عضو سازمانهاى نظامى و انتظامى، سعى در رشد بينش سياسى خود داشته باشند، بسيار بجاست كه در اين موارد از نماينده مقام معظّم رهبرى و فرماندهى كل قوا در هر يك از اين سازمانها، كسب راهنمايى كنند تا مبادا افراط وتفريطى صورت گيرد.
ارتشهاى دنيا و تحزّب‌ حكومتهاى جهان از لحاظ احزاب فعّال آنها به سه گروه تقسيم مى‌شوند: يك حزبى، دو حزبى، چند حزبى.
نظام تك‌حزبى‌ رژيمهاى يك‌حزبى از جديدترين نوع رژيمهاى سياسى و از ابداعات قرن بيستم است. حزب حاكم، اساس دولت را تشكيل مى‌دهد و در تشكيلات و سازمانهاى حكومتى نقش اصلى را بر عهده دارد. عضويّت در اين حزب، افتخارى است كه فقط نصيب افراد نخبه‌اى مى‌شود كه مراحل مختلفى را گذرانده باشند.
از مختصات اين رژيمها، اجراى طرحهاى فكرى واحد، تمركز قدرت و اعمال سياست ترور و وحشت است. نمونه بارز رژيم تك‌حزبى در نيمه اول قرن بيستم ناسيونال سوسياليزم‌