امپرياليسم به طور عام تنها از طريق مرامنامه و اصول، ميسّر نيست به دليل اينكه در قول جز دفاع از آزادى، حقوق بشر و زحمتكشان به چشم نمى‌خورد. «١» اين روش مبتنى بر ديدگاه قرآن كريم است. در آنجا كه براى شناخت مؤمن از غيرمؤمن، بى‌درنگ ايمان و عمل صالح و تلازم آن دو را مطرح كرده و مى‌فرمايد:
«احَسِبَ النَّاسُ انْ يُتْرَكُوا انْ يَقُولُوا امَنَّاوَهُمْ لايُفْتَنُونَ» «٢» آيا مردم چنين پنداشته‌اند كه به صرف اينكه گفتند ايمان آورده‌ايم، رها مى‌شوند و امتحان نمى‌شوند.
و نيز مى‌فرمايد:
«وَ لَقَدْ فَتَنَّاالَّذينَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَلَيَعْلَمَنَّ اللَّهُ الَّذينَ صَدَقُوا وَلَيَعْلَمَنَّ الْكاذِبينَ» «٣» و ما به تحقيق امّتهاى پيش از اينان را امتحان كرديم تا خداوند راستگويان و دروغگويان را معلوم كند.
آيات فوق و آيات ديگرى در اين زمينه، همه به معياربودن ايمان و عمل در شناخت انسانها صراحت دارند.
عوامل ورود در احزاب‌ دو عامل مهم مى‌تواند سبب ورود افراد به احزاب و فعاليت سياسى آنها شود.
الف- عامل روانى‌ ورود افراد به احزاب و فعاليتها با هدف ارضاى احتياجات فرد صورت مى‌گيرد. اوّلين نيازى كه فعاليت سياسى مى‌تواند آن را ارضا كند، پيروى و هماهنگى با جمع است. با توجّه به اينكه اغلب انسانها، جزئى از گروههاى مختلف اجتماعى هستند كه اين گروهها نيز داراى مقررات و هنجارهاى مربوط به خود مى‌باشند از اين رو، فعاليت سياسى، اطاعت ساده‌اى از هنجارهاى گروههاست.