- محكوم نكردن متجاوز و خوددارى از تعيين متجاوز.
- تقاضاى آتش بس از دو طرف، بدون درخواست عقب نشينى به مرزهاى بين‌المللى تا زمانى كه بخشهايى از خاك ايران در اشغال عراق بود.
- صدور قطعنامه‌هاى پياپى پس‌از شروع شكستهاى عراق، براى جلوگيرى از سقوط حزب بعث در حالى كه تا ماه تير ١٣٦١ بيش از يك قطنامه صادر نكرده بود.
- تأكيد بر اصل غير قابل قبول بودن تصرف سرزمين از راه زور در قطعنامه ٥٨٢، براى جلوگيرى از پيشروى ايران در خاك عراق. اين قطعنامه همزمان با آغاز فتح فاو صادر شد.
در حالى كه قبل از آن و در زمان اشغال بخشهايى از خاك ايران به دست عراق، چنين اصلى مطرح نبود.
- نگرفتن تصميمى قاطع در برابر نقض مكرر قوانين بين‌المللى توسط عراق در بمباران مناطق مسكونى و از بين بردن آثار باستانى و فرهنگى و استفاده از سلاحهاى شيميايى.
- برخورد نكردن با عراق در مورد رفتار غير انسانى با اسيران ايرانى.
بر خورد ناعادلانه شوراى امنيت در اين جنگ آن چنان بود كه كه چند تن از اعضاى غير دائم آن شورا، طبل رسوايى شورا را به صدا درآوردند. به عنوان مثال نماينده تايلند در بحثهاى شورا كه منجر به قطعنامه ٥٨٢ گرديد اظهار داشت:
«گذشت زمان، تصحيح اعمال پيشين شورا را مشكل كرده است. ما عقيده داريم كه شورا بايد در حال حاضر بى طرفانه عمل كند.» «١» رسوايى بيشتر ابرقدرتها و سازمان ملل متحد زمانى آشكار شد كه دبيركل سازمان ملل متحد پس‌از پذيرش قطعنامه توسط جمهورى اسلامى ايران وبررسى به اصطلاح كارشناسانه به اين نتيجه رسيد و اعلام كرد كه در جنگ بين ايران و عراق، عراق آغاز گر جنگ و متجاوز بوده است.
پس از اشغال كويت توسط رژيم عراق، دولتهاى سعودى و كويت اعلام كردند كه در حمايت مالى، سياسى و تبليغاتى از عراق در طول جنگ تحميلى، اشتباه بزرگى كرده‌اند.
تبليغات غرب نيز كه تا آن لحظه در حمايت از رژيم بعث عراق بود، چرخشى‌