اين‌رو با دقت در جنگهاى صدراسلام، ملاحظه مى‌كنيم كه همه آنهاماهيت دفاعى داشته است «١» همچنانكه مقاومت هشت ساله ملّت مسلمان ايران در برابر ارتش متجاوز عراق نيز چنين بود.
ضرورت دفاع از چند بعد قابل بررسى است:
١- بعد فطرى‌ دفاع از موجوديت خويش در ميان همه جانداران امرى ضرورى و فطرى است.
هيچ جاندارى در برابر تجاوز ديگرى بى تفاوت نيست؛ بلكه با متجاوز درگير شده، مقابله مى‌كند.
خداوند حكيم نيز همه حيوانات و جانداران را متناسب با بنيه جسمى و شرايط زيستى آنها به سلاح دفاعى مجهّز كرده است.
٢- بعد عقلى‌ همه انسانها، ملّتها و جوامع بشرى اتفاق نظر دارند كه حقّ مسلّم هر فرد و جامعه‌اى است كه از حقوق، آزادى، كرامت و استقلال خود دفاع كند و تن به ظلم ندهد. انسانهاى خردمند همواره تحمّل ظلم را زشت و ناپسند مى‌دانند.
٣- بعد مكتبى‌ همه اديان الهى و آسمانى، مبارزه عليه ظلم و تجاوز و كوتاه كردن دست ستمگران و متجاوزان را در رأس برنامه هاى خود دارند از آنچه گفته شد چنين نتيجه گرفته مى‌شود كه جنگ براى دفاع ازحقوق فردى، اجتماعى و كوتاه كردن دست مهاجم و متجاوز، نيكو و پسنديده، بلكه لازم و ضرورى است. و كوتاهى در امر دفاع، در چنين مواردى بى غيرتى و سست عنصرى و تسليم در برابر دشمن تلقّى مى‌شود وذلّت و زبونى ستم پذير را درپى خواهد داشت.