كوششهاى علمى. تكنولوژى دو شاخه دارد: مادّى كه شامل ماشين آلات، وسايل وكالاهاست. غير مادّى كه دانش فنى، مهارتها، ابتكارات، اخبار و اطّلاعات علمى، سازمان، تشكيلات و نظاير آنها را شامل مى‌گردد». «١» كشورهاى توسعه يافته سرمايه‌دارى بيش از دو درصد توليد ناخالص ملّى خود را صرف تحقيق وتوسعه مى‌كنند و بيش از ٨٩ درصد مهندسين و دانشمندان جهان در سال ١٩٧٨ دراختيار كشورهاى مزبور بوده واين كشورها ٩٦ درصد هزينه‌هاى مربوط به تحقيق و توسعه جهان سرمايه‌دارى راانجام داده‌اند. در كشورهاى مزبور در برابر هر يك ميليون نفر ٢٢٠٠ نفر مهندس و دانشمند ودر كشورهاى در حال توسعه تنها ١١٨ نفر بوده است. با اهميّت يافتن نقش تكنولوژى در توسعه اقتصادى، شركتهاى فراملّيتى و كشورهاى توسعه يافته از صدور تكنولوژى- كه از اقلام مهم صادراتى آنهاست- مانند صدور كالاهاى صنعتى و اسلحه سود مى‌جويند. (در سال ١٩٨٢ جهان سوّم قريب به ٣٥ ميليارد دلار بابت واردات تكنولوژى پرداخت كرده است). «٢» علاوه بر نقش قدرتهاى اقتصادى جهان در جلوگيرى از انتقال تكنولوژى به ملل تحت ستم، فراموشى دانش تجربى از موانع كسب تكنولوژى است. دانش تجربى- كه در مغزها و دستهاى معدودى از مردم است- تنها از راه همكارى در هنگام كار عملى مى‌تواند به ديگرى منتقل شود و نمى‌تواند به صورت مجرد (كتبى و يا شفاهى) براى انتقال به ديگران تدوين شود. «٣» خريدارى تكنولوژى، سرقت فرمولهاى پيشرفته تكنولوژى از طريق سازمانهاى جاسوسى و ايجاد نمايشگاهها و انجمنهاى علمى هر كدام راههايى براى كسب تكنولوژى است.
بى شك، خريدارى تكنولوژى توسط ملل جهان سوم به شرطى ارزش دارد كه كشور خريدار از لحاظ سطح علمى و صنعتى خود را به پايه تكنولو ژى پيشرفته رسانده باشد و قادر به ادامه تجسس علمى و صنعتى از آن پايه باشد، زيرا در غير اين صورت، تكنولوژى پيشرفته خريدارى شده پس از زمان كوتاهى از تحقيقات جديد عقب مى‌ماند