يابد و در شرايط عدم وجود كالاى ديگر در صادرات، صدور نفت افزايش خواهد يافت.
«نفت خام را كشورهاى خاصى مى‌خرند و با استفاده از اجبار ما در فروش نفت خام، كالاهاى خاصى را به ما مى‌فروشند. از اين رو، امپرياليسم بر دو بازار، يكى با افزايش قيمت كالاهاى وارداتى و ديگرى با كاهش قيمت نفت در بازار جهانى، تسلط پيدا مى‌كند.» «١» حال، اين سوال پيش مى‌آيد كه صنعت مطلوب و دلخواه، مستقل و مفيد بايد قادر به حل چه معضلاتى از جامعه اقتصادى كشور باشد. پاسخ، اين است كه صنعتى را مى‌توان مستقل دانست كه توسعه كشاورزى را به همراه داشته باشد.
صنعت، در درجه اول بايد پاسخگوى نياز بخش كشاورزى باشد. در غير اين صورت، رشد كشاورزى در ارتباط با صنايع خارج از كشور صورت خواهد گرفت. در كشاورزى افزايش سطح زير كشت، نياز به تامين آب كافى، گسترش شبكه هاى آبيارى، افزايش باز دهى واحد سطح زير كشت، ماشين آلات كشاورزى، كود و سموم نباتى دارد كه تنها صنايع نوين و پيشرفته، قادر به تأمين اين امكانات است. بهره بردارى از منابع كشور، برداشت از منابع در طبيعى اعم از معارن و فلزات، نفت و گاز، مواد ساختمانى و ديگر معادن نيز به ماشين آلات و تأسيسات و امكاناتى دارد كه تأمين آن به وسيله بخش صنعت، امكان پذير است. بخش داخلى صنعت، اين بخش از صنايع در ايجاد شبكه حمل و نقل و و سايل مورد نياز آن بويژه راه آهن، توسعه بنادر، فرودگاهها، خطوط دريايى، توسعه وسايل ارتباطات و مخابرات، افزايش توليد نيروى برق و گسترش شبكه برق رسانى به شهرها و روستاها نقش اساسى و حياتى دارد» «٢» «تأمين استقلال اقتصادى در جهان تكنولوژيك امروز، درگرو توسعه، صنعتى و صنعتى كردن فعاليتها دربخشهاى مختلف اقتصادى، اجتماعى است. در صنعت وابسته ما هرروز، تلاشهاى زيادى براى رهايى‌از وابستگى صورت مى‌گيرد. هر روز قطعه جديدى ساخته مى‌شود و هر روز، فكرى به ثمر مى‌رسد، اما همه اين تلاشها منفرد و جدااز هم‌است. جويبارهاى كوچك و مجزّايى‌است كه نقشه‌اى براى به هم پيوستن آنها