ظلم را به دوش بكشم و آيا شما بر بيشتر از كشتن من توانايى داريد؟! مرحبا و آفرين به كشته شدن در راه خدا، ولكن شما بر نابودى مجد من و محو عزت و شرف من توانايى نداريد! پس در اينصورت من باكى از كشته شدن ندارم.» «١» اين بخش را با درّ گرانبها و سخن زيباى ديگر از سرور شهيدان به پايان ببريم كه:
«مَوْتٌ فى عِزٍّ خَيْرٌ مِنْ حَياةٍ فى ذُلٍّ» «٢» مرگ با عزّت از زندگى همراه ذلت بهتر است.
پيشوايان دين اسوه‌هاى عزت‌ رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله مى‌فرمايد:
«مَنْ أَقَرَّ بِالذُّلِّ طائِعاً فَلَيْسَ مِنَّا أَهْلَ الْبَيْتِ» «٣» هر كس به اختيار ذلت پذيرد از ما اهل بيت نيست.
امام حسين عليه السلام مى‌فرمايد:
«لا وَاللَّهِ لا أُعْطيكُمْ بِيَدى‌ أِعْطاءَ الذَّليلِ وَ لا أَقِرُّ لَكُمْ قَرارَ الْعَبيدِ» «٤» نه سوگند به خدا چون ذليلان دست ذلت به شما ندهم! و مانند بردگان بار ظلم و ستم شما را به دوش نمى‌كشم.
امام باقر عليه‌السلام به جابر فرمود:
«لا تَسْتَعِنْ بِعَدُوٍّ لَنا فى حاجَهٍ وَ لاتَسْتَطْعَمْهُ وَ لا تَسْأَلْهُ شَرْبَةً» «٥» در هيچ حاجت و نيازى از دشمنان ما طلب يارى مكن و نه لقمه نانى از او بخواه و نه شربت آبى.