«وَ انَّ الصَّبْرَ فى مَواطِنِ الْبَأْسِ مِمَّا يُفَرِّجُ اللَّهُ بِهِ الْهَّمَ وَ يُنْجى بِهِ مِنَ الْغَمِّ وَ تُدْرِكُونَ بِهِ النِّجاةَ فِى اْلاخِرَةِ» «١» همانا صبر و شكيبايى به هنگام سختى (جنگ)، از چيزهايى است كه خداوند بوسيله آن اندوه را مى‌زدايد انسان را از غم نجات مى‌دهد و در آخرت به وسيله آن رستگار خواهيد شد.
على (ع) صبر و استقامت را سبب تكامل انسان مسلمان ذكر مى‌كند:
«ثَلاثٌ‌بِهِنَّ يَكْمُلُ الْمُسْلِمُ: التَّفَقُّه فِى‌الدينِ، وَالْتَقْديرُ فِى‌الْمَعيشَةِ، وَالصَّبْرُ عَلَى النَّوائِبِ» «٢» با سه چيز مسلمان به كمال مى‌رسد: آگاهى در دين، ميانه روى در معيشت، صبر بر مصيبتها.
امام امت (ره) نتايج صبر را چنين برمى‌شمرند:
«بدان كه از براى صبر، نتايج بسيار است كه از جمله آنها ارتياض و تربيت نفس است.
اگر انسان مدتى د ر پيش آمدهاى ناگوار وبليّات روزگار و مشقت عبادات و مناسك و تلخى ترك لذّات نفسانيه به واسطه فرمان حضرت ولى النعم، صبر كند وتحمّل مشاق را اگر چه سخت و ناگوار باشد، بنمايد، كم كم نفس عادت مى‌كند و مرتاض مى‌شود و از چموشى بيرون مى‌آيد و سختى تحمل مشاق بر آن آسان مى‌شود و از براى نفس، ملكه راسخه نوريّه پيدا مى‌شود كه به واسطه آن از مقام صبرترقى مى‌كند و به مقامات عاليه ديگر نائل مى‌شود. بلكه صبر در معاصى، منشا تقواى نفس شود، و صبر در طاعات، منشا انس به حق گردد، و صبر در بليّات منشأ رضا به قضاى الهى شود.» «٣» «صبر كليد ابواب سعادت و سر منشأ نجات از مهالك است. بلكه صبر، بليّات رابرانسان آسان مى‌كند، و مشكلات را سهل مى‌نمايد وعزم واراده را قوّت مى‌دهد و مملكت روح را مستقل مى‌كند و جزع و بى تابى علاوه بر عارى كه خود دارد و كاشف از ضعف نفس است، انسان را بى ثبات واراده را ضعيف و عقل را سست مى‌كند. جناب محقق خبير، خواجه نصير (قدّس اللَّه سرّه) مى‌فرمايد: