تأثیر تمدن ایرانیان بر نفوذ گسترش اسلام در یمن - حسینیبیان، سیدمهدی - الصفحة ١٠٥ - مهاجران و انصار
نسبت به بعضِی دِیگر (در ارث) سزاوارترند. خداوند به همه چِیز آگاه است».
بررسى همه جنگهاى پِیامبر صلِّی الله علِیه و آله به خوبى نشان مىدهد كه حماِیت مالى و معِیشتى انصار از مهاجران تا سال چهارم هجرى ادامه ِیافت. در آن سال ِیهود بنىنضِیر به حکم پِیامبر صلِّی الله علِیه و آله از مدِینه تبعِید شدند و اراضى مرغوب و آبهاى آنها بنا به حكم قرآن به مالكِیت پِیامبر صلِّی الله علِیه و آله درآمد و آن حضرت از انصار خواست ِیكى از دو طرِیق را انتخاب كنند: نخست آنكه روابط مهاجران و انصار همچنان باقى بماند و بخشى از زمِینهاى بنىنضِیر در مِیان مهاجران و انصار به طور عادلانه توزِیع شود و دوم آنكه بخشى از اِین زمِینها در مِیان مهاجران توزِیع شود و در مقابل، مهاجران آنچه از انصار درِیافت كردهاند ِیا از منافع آن بهره مىبرند را بدانها پس دهند؛ اما انصار از پِیامبر صلِّی الله علِیه و آله خواستند آن اراضى را در مِیان مهاجران تقسِیم كند و مهاجران نِیز همچنان در اموال آنها شرِیک بمانند.
به مفاد آِیه نهم سوره «حشر»، در اِین صحنه انصار در دل خود هِیچ غبطه و احساس تماِیلى به اموالى كه به مهاجران داده شد نداشتند و مهاجران را به حکم برادرِی دوست و بر خود ترجِیح مىدادند. كسانى كه از آزمندى نفس خوِیش در امانند رستگار خواهند بود:(وَ الَّذِينَ تَبَوَّؤُوا الدَّارَ وَ الْإِيمَانَ مِن قَبْلِهِمْ يُحِبُّونَ مَنْ هَاجَرَ إِلَيْهِمْ وَ