→ مِیوه‌‌هاِیِی مانند انار، سِیب، گلابِی و زردآلو به عمل مِی‌‌آمد ... زنبور عسل نِیز در بسِیارِی از نواحِی جزِیرة العرب پرورش داده مِی‌‌شد و بهترِین انواع عسل در ِیمن وحضرموت به عمل مِی‌‌آمد ... باستان‌‌شناسان در جاهاِیِی از ِیمن، مانند قُرَبّه (پاِیتخت دولت کِنده) ظروف شِیشه‌‌اِی و سفالِی ِیافتند ... اهالِی جنوب جزِیرة العرب بلور را که در ِیمن و مناطق دِیگر ساخته مِی‌‌شد مِی‌‌شناختند. بلور را از نوع خاصِی استخراج کرده و ساخته و به خوبِی سِیقل مِی‌‌زدند. در مناطقِی از جزِیرة العرب حرفه طلاسازِی راِیج بود. گروهِی از ِیهود در ِیثرب به وِیژه بازار بنِی قِینقاع، به اِین کار اشتغال داشته‌‌اند. گفته شده است که فقط در قرِیه زهره (از قراع مدِینه) سِیصد زرگر وجود داشت. طلاسازِی در جنوب جزِیره نِیز حرفه‌‌اِی معروف بود ...

نوِیسندگان اسلامِی، اعراب را ساکنان اصلِی جزِیزة العرب دانسته و آنان را به دو طبقه اصلِی تقسِیم کرده‌‌اند: نخست (اعراب عاربه) ِیا اصِیل هستند. از آنها بعضِی منقرض و نابود شده‌‌اند که به بائده موسوم هستند. قباِیلِی همچون عاد، عبِیل، جدِیس، تسأم، ثمود، عمالِیق و جرهوم را از اعراب بائده شمرده‌‌اند. قحطانِی‌‌ها، دِیگر شاخه عرب عاربه که به ِیعرب ابن قحطان مشهور به واضع لغت عربِی منسوب‌‌اند باقِی مانده‌‌اند. طبقه دوم عرب، عرب مستعربه هستند؛ همچون قحطانِی‌‌ها باقِی مانده‌‌اند. اِینان را همان اولاد اسماعِیل بن ابراهِیم دانسته‌‌اند که پس از در آمِیختن با اعراب اصِیل جزِیرة العرب، به زبان آنان (عربِی) تکلّم کرده‌‌اند ... برخِی از رواِیات، پِیداِیش زبان عربِی را به ِیعرب بن قحطان نسبت داده‌‌اند و گفته‌‌اند که وِی و فرزندانش در ِیمن سکنِی گزِیده بوده‌‌اند ... اعراب جزِیرة العرب تا عراق و شام پراکنده شده‌‌اند و با قبائل دِیگر اختلاط ِیافته‌‌اند ... بِیشتر ثروت مردم ِیمن و جنوب جزِیرة العرب از راه تجارت زمِینِی و درِیاِیِی و مبادله کالاهاِی شبه جزِیره و کالاهاِی وارد شده از خارج به وِیژه سواحل آفرِیقا و هند بود ... حجاز مهم‌‌ترِین منطقه در جزِیرة العرب بود که از آنجا بخاطر (وجود کعبه و مدِینه) به موازات آن‌‌دو راه اصلِی تجارت جهانِی آن روزگار مِی‌‌گذشت. نخست ←