همراهِی كرد.[١] خود جابر مِی‌‌گويد: از غاِیبان در جنگ اُحد به‌‌جز من کسِی در «حمراء الأسد» حاضر نشد. مردانِی - از غاِیبان در اُحد - اجازه خواستند تا در «حمراء الاسد» شرکت کنند، اما پِیامبر صلِّی الله علِیه و آله اذن نداد.[٢] همچنِین آِیه ١٧٢ سوره «آل عمران» به مناسبت اِین غزوه نازل شد و طِی آن از پاسخ مثبت مسلمانان (از جمله جابر) به فرمان خدا و رسولش قدردانِی و براِی اِیشان اجر عظِیم قائل شد. نِیز در آِیات ١٧٣ و ١٧٤ كه بقولِی در ارتباط با غزوه «حمراء الاسد» و اِیمان و شجاعت پِیامبر صلِّی الله علِیه و آله و اصحابش وارد شده است.[٣]

برخورد عاطفِی رسول الله صلِّی الله علِیه و آله با جابر

٤٧ ماه از هجرت پِیامبر صلِّی الله علِیه و آله گذشته بود که بازرگانِی از «نجد» خبر

[١] السِیرة النبوِیة (ابن هشام حمِیرِی)، ج٢، ص١٠١: «... فأذّن مؤذّنه‌ أن لا يخرجنّ معنا أحد إلا أحد حضر يومنا بالأمس. فكلّمه جابر بن عبد اللّه بن‌ عمرو بن حرام، فقال: يا رسول اللّه! إنّ أبى كان خلّفنى على أخوات لِی سبع، و قال: يا بنىّ! إنه لا ينبغِی لِی و لا لک أن نترک هؤلاء النّسوة لا رجل فيهنّ، و لست بالذِی أوثرک بالجهاد مع رسول اللّه على نفسِی، فتخلّف على أخواتک، فتخلّفت عليهنّ. فأذن له رسول اللّه ...».

[٢] المغازِی، ج١، ص٣٣٦ - ٣٣٨ ؛ شرح نهج البلاغه لابن أبِی الحدِید، ج١٥، ص٥٦ - ٥٨؛ السِیرة النبوِیه (ابن هشام)، ج٣، ص١٠٧.

[٣] جامع البِیان، ج٤، ص١١٦ - ١١٧؛ روض الجنان، ج٥، ص١٦٠ – ١٦١. آِیات اِین است: (الَّذِينَ اسْتَجَابُواْ لِلَّهِ وَ الرَّسُولِ مِن بَعْدِ مَا أَصَابَهُمُ الْقَرْحُ لِلَّذِينَ أَحْسَنُواْ مِنهُمْ وَ اتَّقَوْاْ أَجْرٌ عَظِيم ٭ الَّذِينَ قَالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُواْ لَكُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزَادَهُمْ إِيمَانًا وَ قَالُواْ حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعْمَ الْوَكِيلُ ٭ فَانقَلَبُواْ بِنِعْمَةٍ مِّنَ اللهِ وَ فَضْلٍ لَّمْ يَمْسَسْهُمْ سُوءٌ وَ اتَّبَعُواْ رِضْوَانَ اللهِ وَ اللهُ ذُو فَضْلٍ عَظِيم).