إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٦٨ - باب چهارم در ترك دنيا و ياد مرگ
|
و ما سالم عمّا قليل بسالم |
و إن كثرت أحراسه و مواكبه |
|
|
و من يك ذا باب شديد و حاجب |
فعمّا قليل يهجر الباب حاجبه |
|
|
و يصبح في لحد من الارض ضيّقا |
يفارقه أجناده و مواكبه |
|
|
و ما كان إلّا الموت حتى تفرّقت |
إلى غيره أحراسه و كتائبه |
|
|
و أصبح مسرورا به كل كاشح |
و أسلمه أحبابه و حبائبه |
|
|
بنفسك فاكسبها السّعادة جاهدا |
فكلّ امرء رهن بما هو كاسبه |
|
سالم نميماند از مرگ كسى كه داراى اموالى باشد اگر چه زياد باشد نگهبان او، و هر كه باشد صاحب دربان بداند كه نزديكست مرگ او فرا رسد و دربانش برود، و صبح ميكند در حالى كه ميان تنگناى لحد است و جدا ميشوند تمامى لشكريان و همراهان او، و نيست مرگ مگر آنكه از بين ميبرد آثار انسانى را، و صبح مينمايد در حالى كه دشمنان او خرسندند و رها ميكنند او را دوستان، پس اى هوشيار براى كسب سعادت جديت كن زيرا هر مردى رهين عمل خويشست.
يكى از بزرگان هنگامى كه بآينه نظر مينمود و صورت خويش را ميديد. اين شعر را انشاد ميكرد:
|
يا حسّان الوجوه سوف تموتو |
ن و تبلى الوجوه تحت التّراب |
|
|
يا ذوى الاوجه الحسّان المصونا |
ت و أجسامها الغضاض الرطاب |
|
|
أكثروا من نعيمها و أقلوا |
سوف تهدونها لعقر التّراب |
|
|
قد نعتك الأيّام نعيا صحيحا |
بفراق الأقران و الاصحاب |
|
اى نيكو صورتها زود باشد كه بميريد و زير خاك رويد و درهم شكسته شويد، بتحقيق خبردار مينمايد تو را روزگار بفراق خويشان و همدمان.