إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٦٣ - باب چهارم در ترك دنيا و ياد مرگ
ميكند، و قدمهائى را ثابت و عزيز مىگرداند و هم چنين أيام شبانه روز كه عادتش اينست كه فاسد و تباه كند آنچه كه خوب و اصلاح شده و ديگرى گفته:
|
لا تحرصنّ على الدّنيا و ما فيها |
و أحزن على صالح لم تكتسب فيها |
|
حريص بر دنيا و آنچه كه در اوست مشو بلكه محزون باش از اعمال نيكوئى كه انجام ندادهاى در دنيا.
و ديگرى گفته:
|
و اذكر ذنوبا عظاما منك قد سلفت |
نسيت كثرتها و اللَّه محصيها |
|
ياد آور گناهان بزرگ خود را كه نمودهاى و فراموش كردهاى بواسطه توجه داشتن بدنيا، بدان كه خداوند تمام گناهان تو را ثبت و ضبط فرموده.
و خداى تعالى ميفرمايد: كَمْ تَرَكُوا مِنْ جَنَّاتٍ وَ عُيُونٍ وَ زُرُوعٍ وَ مَقامٍ كَرِيمٍ وَ نَعْمَةٍ كانُوا فِيها فاكِهِينَ كَذلِكَ وَ أَوْرَثْناها قَوْماً آخَرِينَ فَما بَكَتْ عَلَيْهِمُ السَّماءُ وَ الْأَرْضُ وَ ما كانُوا مُنْظَرِينَ[١] چه بسيارى از مردم در دنيا بودند و باغ و بستان و چشمههاى آب و كشت و زرعها و مقام و منزلهاى عالى داشتند رها كردند و رفتند و از نعمتهاى زيادى كه غرق در آن بودند چشم پوشيدند و ما آن نعمتها را بقوم ديگر ارث داديم، و بر آن گذشتگان اهل آسمان و زمين هيچ نگريستند و بر هلاك و عقابشان مهلت ندادند و گفته است يكى از بزرگان كه گذشتم بخرابهئى و سرم را داخل در آن كردم و گفتم:
[١]. ٢٤- الدخان.