تذكّر و لا تنس المعاد و لا تكن‌		كأنك في الدّنيا مخلّى و ممرّج‌
فلا بدّ من بيت انقطاع و وحشة		و إن غرّك البيت الأنيق المدبج‌

بيادآور و فراموش منما قيامت را و نبوده باش در دنيا دلبسته بزينت آلات زيرا ناچارى در رفتن بخانه وحشت انگيزى.

و يافته شد سنگ لوحى در قبرستانى كه در آن اين اشعار نوشته بود:

تزوّد من الدّنيا فانّك لا تبقى‌		و خذ صفوها لمّا صفت ودع الزلقا
و لا تأمننّ الدّهر إنّى أمنته‌		فلم يبق لى خلّا و لم يرع لى حقا
قتلت صناديد الملوك فلم أدع‌		عدوّا و لم أمهل على ظنة خلقا
و أخليت دار الملك من كلّ بارع‌		فشرّدتهم غربا و مزّقتهم شرقا
فلمّا بلغت النّجم عزا و رفعة		و صارت رقاب الخلق أجمع لى رقّا
رمانى الرّدى رميا فأخمد جمرتى‌		فها أنا ذا في حفرتى مفردا ملقى‌
فأفسدت دنيائى و دينى جهالة		فمن ذا الّذى منّى بمصرعه أشقى‌

زاد و توشه برگير از دنيا زيرا در او نميمانى و بگير خير و خوبى دنيا را و وابگذار آنچه را كه ميلغزاند، و ايمن از روزگار مباش، همانا من ايمن از آن شدم كه باقى نماند براى من دوستى و مراعات ننمود حق مرا و اين دنيا است كه كشته است پادشاهان بزرگ را و خالى نموده دار الملك را از أميران و پراكنده كرده است آنها را باطراف عالم، من هم بودم در دنيا صاحب رقاب مردم و ليكن روزگار مرا طرد نمود و جمعيت مرا خاموش كرد، و اين منم كه در تنگناى لحد بتنهائى زندگى ميكنم زيرا فاسد كردم بواسطه جهالت دين و دنياى خويش را و اكنون هيچ كس‌