إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٣٠ - باب اول در ثواب موعظه و نصيحت نمودن است
باب اول در ثواب موعظه و نصيحت نمودن است
فرمود پيغمبر ٦: هديه نداده است مسلمانى برادر مسلمانش را هديهاى كه بهتر و بالاتر باشد از كلمه موعظه و حكمتى كه زياد كند در شنونده هدايت را يا باز دارد او را از معصيت و هلاكت.
و باز فرموده است: نيكو بخششى است و نيكو هديهايست موعظه و پند و اندرز، چنان كه خداوند سبحان وحى فرموده بحضرت موسى كه اى موسى ياد بگير خير و موعظه را و ياد بده كسى را كه نميداند بدرستى كه من روشنكننده هستم قبر ياد دهنده و يادگيرنده را تا اينكه وحشت نكنند در قبرشان.
و روايت شده كه گفته شد در حضور پيغمبر ٦ از حال دو نفر مرد كه يكى از آنها بعد از اداء نماز واجب مينشست و ياد ميداد بمردم احكام دين را و ديگرى روزها روزه ميگرفت و شبها بعبادت مشغول بود، رسول خدا فرمودند: فضيلت ياد دهنده مانند فضيلت منست بر ساير مردم، آيا نمىبينيد كه مدح فرموده خداى تعالى اسماعيل صادق الوعد را و فرموده: إِنَّهُ كانَ صادِقَ الْوَعْدِ وَ كانَ رَسُولًا نَبِيًّا وَ كانَ يَأْمُرُ أَهْلَهُ بِالصَّلاةِ وَ الزَّكاةِ وَ كانَ عِنْدَ رَبِّهِ مَرْضِيًّا[١] بدرستى كه او بسيار در وعده صادق (و در عهد استوار) و پيغمبرى بزرگوار بود و هميشه اهل بيت خود را باداء نماز و زكاة امر ميكرد و او در نزد خدا بنده پسنديدهاى بود.
[١]. ٥٥- مريم