عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٤٢ - توبه خالص، شرط سفر حج

مى‌شنيدى نداى حق و جواب‌

باز دادى چنان كه داد كليم‌

گفت نى، گفتمش چو در عرفات‌

ايستادى و يافتى تقويم‌

عارف حق شدى و منكر خويش‌

به تو از معرفت رسيد نسيم‌

گفت نى، گفتمش چو مى‌رفتى‌

در حرم هم چو اهل كهف و رقيم‌

ايمن از شر نفس خود بودى‌

در غم حرقت عذاب جحيم‌

گفت نى، گفتمش چو سنگ جمار

همى انداختى به ديو رجيم‌

از خود انداختى برون يكسو

همه عادات و فعل‌هاى ذميم‌

گفت نى، گفتمش چو گشتى تو

گوسپند از پى اسير و يتيم‌

قرب حق ديدى اول و كردى‌

قتل قربان نفس دون و لئيم‌

گفت نى، گفتمش چو گشتى تو

مطلع از مقام ابراهيم‌

كردى از صدق اعتقاد و يقين‌

خويشى خويش را به حق تسليم‌

گفت نى، گفتمش به وقت طواف‌

كه دويدى به هروله چو ظليم‌

از طواف همه ملائكيان‌

ياد كردى به گرد عرش عظيم‌

گفت نى، گفتمش چو كردى سعى‌

از صفا سوى مروه بر تقسيم‌

ديدى اندر صفاى خود كونين‌

شد دلت فارغ از جحيم و نعيم‌

گفت نى، گفتمش چو گشتى باز

مانده از حجر كعبه دل به دو نيم‌

كردى آنجا به گور مر خود را

هم‌چنانى كنون كه گشته رميم‌

گفت از اين باب هر چه گفتى تو

من ندانستم از صحيح و سقيم‌

گفتم اى دوست‌پس نكردى حج‌

نشدى در مقام محو مقيم‌

رفته و مكه ديده آمده باز

محنت باديه خريده به سيم‌

گر توخواهى كه حج‌كنى پس از اين‌

اين چنان كن كه كردمت تعليم‌