عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٥٤ - كعبه، مركز بركات و هدايت

كعبه، مركز بركات و هدايت‌

[مباركا و هدى للعالمين‌][٢].

كه پر بركت و وسيله هدايت براى جهانيان است.

آن روز كه ابراهيم بزرگ آن قهرمان توحيد و معنى، هاجر و اسماعيل را به سرزمين مكه آورد، از قطره‌اى آب و ذره‌اى علف سبز در آن منطقه خبرى نبود، بنا به نقل قرآن مجيد عرضه داشت:

پروردگارا! من زن و فرزندم را نزد خانه تو، در سرزمينى خشك و غير قابل كشت، سكونت دادم، خداوندا! به خاطر اين كه نماز به پاى دارند، تو اى آگاه بر تمام احوال، دل مردمان را به ايشان توجه ده و از انواع ميوه‌ها و نعمت‌هايت آن مردم را بهره ده تا به شكر تو برخيزند.

نتيجه مبارك بودن آن جايگاه و قبول شدن خواسته ابراهيم را در مسافرت ميليونى مسلمانان به آن جايگاه مى‌بينيد.

اين مسئله از يك جهت و از جهت ديگر مبارك بودن اين خانه در اين است كه با كشش معنويش هزاران دل را منقلب كرده و هزاران نفس را از آلودگى پاك و هزاران معصيت كار را به صحنه باعظمت توبه مى‌كشد.

هدف از هادى بودن آن جايگاه هم در اين است كه مردم در آن محل و محيط

[١] -فخر الدين عراقى.

[٢] -آل عمران( ٣): ٩٦.