عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٧٠ - شيعه واقعى

يك حالت سفيهانه و ابلهانه است.

امام صادق ٧ مى‌فرمايد:

شيعه جعفر نيست، مگر كسى كه شكم و شهوت خود را با قدرت عفت از حرام حفظ كند و كوشش او در عبادت شديد باشد و براى خداى خود كار كند و اميد به ثواب و خوف از عقاب او داشته باشد، چون چنين افرادى را ببينيد، بدانيد كه از شيعيان من است‌[١].

از حضرت رضا ٧ روايت شده:

اگر در مقام تميز شيعه برآييم، نيابيم ايشان را مگر وصف كنندگان به زبان و اگر امتحان كنيم، نيابيم مگر مرتد و اگر خلاصه و زبده كنيم ايشان را از هزار، يكى خالص نباشد، تا آن كه فرمود: بر مسندها تكيه مى‌كنند و مى‌گويند: ما شيعه على هستيم و نيست شيعه على، مگر كسى كه فعل او قولش را تصديق كند[٣].

و از حضرت امام حسن عسكرى ٧ مروى است كه: مردى به رسول خدا ٦ گفت: فلانى به خانه همسايه نگاه مى‌كند و از ديدن نامحرم مضايقه ندارد، آن حضرت خشمناك شده فرمود: بياوريد او را، كسى گفت: يا رسول الله! او از شيعه‌

[١] -الكافى: ٢/ ٢٣٣، باب المؤمن وعلاماته، حديث ٩؛ الخصال: ١/ ٢٩٥، حديث ٦٣؛ وسائل الشيعة: ١٥/ ٢٥١، باب ٢٢، حديث ٢٠٤٢٥.

[٢] -نظامى.

[٣] -الكافى: ٨/ ٢٢٨، حديث يأجوج و مأجوج، حديث ٢٩٠؛ مجموعة ورام: ٢/ ١٥٢.