عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٣٦ - ستارگان آسمان

٦١٥ ميليون كيلومتر از مكانى كه امروز در فضاى عالم اشغال كرده‌ايم، دور مى‌شويم.

خورشيد، يكى از اعضاى كهكشان است كه به فاصله ٣٠ هزار سال نورى از مركز آن واقع گرديده و با سرعت ساعتى ٩٧٢ هزار كيلومتر به گرد مركز كهكشان مى‌چرخد.

اگر روزى اين قرص آتشين سرد و خاموش شود و جمعيت چهار ميلياردى زمين بخواهند آن حرارتى را كه از اين مشعل جهان‌تاب به زمين مى‌رسد، با افروختن زغال سنگ به وجود بياورند، بايد ٦١ هزار ميليارد تن زغال سنگ تهيه كنند، يعنى هر نفرى در حدود ٢٠٣٣٣ تن زغال سنگ بيفروزند، تا به اين منظور برسند[١].

اين كره بزرگ همراه با نه سياره كه عبارت است از: عطارد، زهره، زمين، مريخ، مشترى، زحل، اورانوس، نپتون و پلوتون، منظومه شمسى را تشكيل مى‌دهند و با همه عظمتى كه دارند ولى در برابر نزديك‌ترين كهكشان كه راه شيرى است فقط و فقط يك نقطه روشن است و حتى اين مجموعه، گاهى با همه و سعت و عظمتش در برابر يك ستاره، آرى، در برابر فقط يك ستاره چيز كوچكى است.

ستارگان آسمان‌

در كتب مهم علمى مى‌خوانيم:

از ستاره‌هايى كه به عنوان ستاره بزرگ اندازه‌گيرى شده، ستاره بزرگ قرمز اپسيليون اوريگا مى‌باشد كه ٢٥٠٠ ميليون ميل قطر دارد كه تمام منظومه شمسى ما با مدارهايش يكجا در دل آن جا مى‌گيرد[٢].

[١] -انسان و جهان: ١٠- ١٣ به نقل از كتاب‌هاى نجوم بى‌تلسكوپ، ساختمان خورشيد، از جهان‌هاى دور، تسخير ستارگان.

[٢] -مجله نور دانش: سال ٤٣ شماره ٣-: ١٠٤.