عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣١١ - عبادت واقعى

عبادت واقعى‌

حركاتى كه به عنوان عبادت از انسان سر مى‌زند، بايد به مقتضاى حال و ظرفيت عابد ارزيابى شود.

اولا: هر حركتى عبادت نيست و هر عبادتى، واقعى و كامل نيست، عبادت منافق، عبادت غير مخلص، عبادت رياكار، عبادت كسى كه هدفش جلب جهات مادى است عبادت نيست، بلكه بازى با الفاظ و استهزاء به حق است.

در «تفسير الميزان»[١] آمده است كه:

خداى تعالى به يكى از سه وجه عبادت مى‌شود:

١- خوف‌

٢- رجاء

٣- حب‌

و اين هر سه در يك آيه جمع شده كه مى‌فرمايد:

[و في الآخرة عذاب شديد و مغفرة من الله و رضوان و ما الحياة الدنيا إلا متاع الغرور][٢].

در آخرت عذاب سختى است و [براى مؤمنان كه دنياى خود را در راه اطاعت حق و خدمت به خلق به كار گرفتند] از سوى خدا آمرزش و خشنودى است، و زندگى دنيا جز كالاى فريبنده نيست.

با توجه به اين آيه شريفه بايد هر شخص با ايمانى نسبت به حقيقت دنيا توجه‌

[١] -ترجمه تفسير الميزان: ١٩/ ٢٨٩ ذيل آيه ٢٠ سوره حديد.

[٢] -حديد( ٥٧): ٢٠.