عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٨٢ - عبادت، بالاترين مقام آدمى

قرآن مجيد در سوره يوسف: ١٢، مريم: ٦٣ كهف: ٦٥، فاطر: ٣٢، صافات:

٨١، ١١١، ١٢٢، ١٣٢، ١٧١، ص: ٤٥، تحريم: ١٠، از انبياى الهى به عنوان عباد مخلصين، عباد مؤمنين، عباد مرسلين، عباد صالحين ياد مى‌كند و اين مقام، بالاترين مقامى است كه خداوند مهربان از انبياى خود به عنوان اين مقام ياد مى‌كند.

قرآن مجيد، به طور مكرر از پيامبر عزيز اسلام ٦ به عنوان عبد ياد مى‌كند:

[سبحان الذي أسرى بعبده‌][٢].

منزه و پاك است آن [خدايى‌] كه شبى بنده‌اش [محمد ٦‌] را از مسجدالحرام به مسجد الأقصى كه پيرامونش را بركت داديم، سير [و حركت‌] داد.

[الحمد لله الذي أنزل على عبده الكتاب‌][٣].

همه ستايش‌ها ويژه خداست كه اين كتاب را بر بنده‌اش نازل كرد.

[تبارك الذي نزل الفرقان على عبده‌][٤].

هميشه سودمند و با بركت است آن كه فرقان را [كه قرآن جدا كننده حق از باطل است‌] به تدريج بر بنده‌اش نازل كرد.

[١] -عماد فقيه كرمانى.

[٢] -اسراء( ١٧): ١.

[٣] -كهف( ١٨): ١.

[٤] -فرقان( ٢٥): ١.