عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٢٣ - اخلاق اولياى الهى

ألا إن أولياء الله لا خوف عليهم ولاهم يحزنون. إذا أدوا فرائض الله وأخذوا سنن رسول الله وتورعوا عن محارم الله وزهدوا فى عاجل زهرة الدنيا ورغبوا فيما عند الله واكتسبوا الطيب من رزق الله لوجه الله لا يريدون به التفاخر والتكاثر ثم أنفقوا فيما يلزمهم من حقوق واجبة فاولئك الذين بارك الله لهم فيما اكتسبوا ويثابون على قدموا لآخرتهم‌[١].

آگاه باشيد، اولياى خدا را خوف و حزنى نيست، آن گاه اين آيه را بدينصورت توضيح داده بودند:

اولياى خدا را اين علامات در كار است: ادا كننده واجبات حقند، اخذ كننده سنن رسول الله، از محارم خدا در پرهيزند، به زر و زيور زودگذر دنيا زاهدند، به آنچه نزد خداست داراى ميل و رغبتند، حلال از روزى را كسب مى‌كنند و قصد تفاخر و تكاثر با آن ندارند، حقوق واجب مالى خود را مى‌پردازند، خداوند به كسب آنان بركت داده و به آنچه به آخرت فرستاده‌اند از جانب حضرت حق جزا داده مى‌شوند.

امام باقر ٧ مى‌فرمايد:

موسى بن عمران على نبينا و ٧ به پروردگار عرضه داشت: خداوندا! برگزيدگان از خلقت كيانند؟

پاسخ شنيد: آن كس كه داراى سخاوت بسيار است، قول صادقانه دارد، متواضعانه حركت مى‌كند، كوه از جا كنده مى‌شود و اينگونه عبادم از راه من منحرف نمى‌گردند.

عرضه داشت: كدام يك از بندگانت در دار قدس بر تو وارد مى‌شود؟ خطاب‌

[١] -تفسير العياشى: ٢/ ١٢٤، حديث ٣١؛ بحار الأنوار: ٦٦/ ٢٧٧، باب ٣٧، حديث ١١.