عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٢٢ - اخلاق اولياى الهى

وجودش به آن حقايق، اقدام عاجل نمايد.

بزرگى از مملكت شام خدمت اميرالمؤمنين ٧ رسيد، حضرت به او فرمودند:

اى مرد بزرگ! خداوند عزوجل بندگانى را آفريده كه از باب عنايت به آن ها دنيا را در نظرشان محل بسيار تنگى جلوه داده، پس آنان را نسبت به دنيا و ثروت دنيا بى‌رغبت نموده است.

اينان مردمى هستند كه تمام رغبت و ميل را به دار السلامى دارند كه خداوند در قرآن مجيد آنان را به آن جايگاه عالى دعوت فرموده است.

در تنگى معيشت، داراى صبر و استقامتند به اين معنى كه به خاطر ضيق معيشت به حرام دچار نمى‌شوند.

بر بلاها و مكروهات و پيش آمدها صابرند و به آنچه از كرامت نزد حضرت حق است، مشتاقند.

جان خود را در راه خواسته خدا بذل مى‌كنند و خاتمه كار آنان شهادت است.

خدا را در حالى ملاقات مى‌كنند كه از آن ها خشنود است، اينان از مرگ واهمه‌اى ندارند، چون مى‌دانند مرگ راه درگذشتگان و باقى‌ماندگان است.

غير طلا و نقره براى آخرت خود توشه مى‌گيرند، لباس آنان لباس خشن است و بر قوت در حد قناعت اهل تحملند، زيادى از رزق خود را انفاق مى‌كنند، در راه خدا دوست دارند و براى خدا دشمنى مى‌ورزند، اينان چراغ‌هاى روشن حق در اجتماعند و اهل نعمت دوست در عالم آخرت والسلام‌[١].

امام باقر ٧ مى‌فرمايد: در نوشته‌اى از حضرت على بن الحسين ٨ يافتيم:

[١] -من لا يحضره الفقيه: ٤/ ٣٨٤، من الفاظ رسول الله ٦...، حديث ٥٨٣٣؛ الأمالى، صدوق: ٣٩٥، المجلس الثانى والستون، حديث ٤؛ بحار الأنوار: ٦٦/ ٢٧٢، باب ٣٧، حديث ٤.