عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٠١ - غفلت از سلامتى دين

اكثر مردم در طول تاريخ به بهداشت جسم و سلامت بدن، با رعايت آب و هوا و خوراك و پوشاك اهميت مى‌دادند و اكنون هم اهميت مى‌دهند، ولى به سلامت روح و قلب و عقل و نفس در تمام تاريخ كمتر بها داده و امروز هم كمتر بها مى‌دهند.

غفلت از سلامتى دين‌

غفلت از سلامت روح و قلب كه در حقيقت غفلت از حق و ايمان و روز قيامت است و محصول آن خزى دنيا و عذاب آخرت است، از اعظم گناهان و از بدترين عيوب است.

شيخ بهايى، آن عالم عارف در باب غفلت از حق و بى‌توجهى به سلامت دين و روح و قلب در كتاب «سوانح» مى‌گويد:

«غفلة القلب عن الحق من أعظم العيوب وأكبر الذنوب ولو كانت آنا من الأنات أو لمحة من اللمحات حتى أن أهل القلوب عدو الغافل فى آن الغفلة من جملة الكفار»:

بى‌توجهى دل، نسبت به حق خدا، انبيا، امامان، حلال و حرام و معارف و حقايق از بزرگ‌ترين عيوب و گناهان است، گرچه اين غفلت آنى از آنات، يا لمحه‌اى از لمحات باشد.

مسئله غفلت به اندازه‌اى قبيح است كه اهل دل، غافل را به وقت غفلت، گرچه يك لحظه باشد از جمله كفار شمرده‌اند.

غفلت از امور معنوى و عدم توجه به سلامت باطن، به اندازه‌اى خطرناك است كه پس از مدتى انسان غافل آن چنان محجوب از حقايق مى‌شود كه سنگينى محجوب بودن را، با آن كه از تمام كوه‌هاى سر به فلك كشيده سنگين‌تر است حس نمى‌كند.

در معارف الهيه آمده: