عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٩٣ - ائمه بقيع

چون عاشقان آنجا پى ديدار رفتى‌

با حمد و تسبيح و دعا و ذكر سبحان‌[١]

رمى جمر كردى زدى بر ديو دون سنگ‌

هم بر سر نفس شرير پر فسون سنگ‌

انداختى بر فرق دنياى زبون سنگ‌

تا جانت ايمن گردد از آفات دوران‌

ابليس را راندى بدان سنگ رياضت‌

كردى به راه دوست آهنگ رياضت‌

دادى زمام نفس در چنگ رياضت‌

كز نفس اهريمن رهى با لطف يزدان‌

گرد حرم كردى طواف عاشقانه‌

چون قدسيان بر عرش سلطان يگانه‌

با ياد حق كردى به فردوس آشيانه‌

بوسيدى آن سنگ نشان كوى جانان‌

غسلى به آب زمزم اخلاص كردى‌

ذكر و نمازى در مقام خاص كردى‌

روشن دل از توحيد خاص الخاص كردى‌

هم چون خليل الله عشق پاك ايمان‌

بعد از وداع كعبه رفتى در مدينه‌

پر نور از آن سيناى عشقت گشت سينه‌

شستى به آب توبه حرص و حقد و كينه‌

تا جام مى نوشى زدست حور و غلمان‌

رفتى چو در يثرب بر پيغمبر عشق‌

كردى شهود حسن يكتا دلبر عشق‌

آنجا زدى ناب طهور از كوثر عشق‌

كردى دل از اشراق آن شه عرش رحمان‌

از زهره زهرا دلت گرديد روشن‌

از حسن روى مجتبى جان گشت گلشن‌

بگرفتى از سجاد ذكر و حرز و جوشن‌

تا ايمن آيى از فريب نفس و شيطان‌

ديدى امام مجتبى سلطان جان را

وآن سيد سجاد فخر انس و جان را[٢]