عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٩١ - طواف و نماز طواف

از روزن دل تافت مهتاب محبت‌

روشن روان‌گشتى به نور عشق و ايمان‌

در وادى عرفات و مشعر محفل راز

خواندى دعا وز پرده دل كردى آواز

گشتى بدان سلطان كل با ناله دمساز

چون بلبلان چيدى گلى با آه و افغان‌

ديدى قيامت را در آن اعراف و مشعر

ديدى در آن صحرا عيان غوغاى محشر

ديدى خلايق را كفن‌ها كرده در بر

ياد از قيامت كن در آن دشت و بيابان‌

شب چون به مشعر رفتى و بيدار ماندى‌

ذكر و دعا با اشك و آه و ناله خواندى‌

از ديده بر خاك رهش گوهر فشاندى‌

بگرفتى از دست دعا زان يار دامان‌

شب تا سحر كردى تماشاى سماوات‌

ديدى خداى انجم آراى سماوات‌

گشت از عنايت باز درهاى سماوات‌

آگه شدى زآه دل شب زنده‌داران‌

چون در منى رفتى زخودبينى حذر كن‌

بتراش سر يعنى غرور از سر بدر كن‌

احرام بشكن جامه تقوى ببر كن‌

نفس بهيمى ذبح كن هنگام قربان‌

بهر خدا كردى فقيرى را زغم شاد

درمانده‌اى از دام رنج و محنت آزاد

بر جان مظلومى ترحم كردى و داد

تا شاد گردد جانت از الطاف رحمان‌

آنگه نمازى با نياز و سوز و اخلاص‌

بگذار و شو در قلزم توحيد غواص‌[١]