عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٧ - كعبه دل

نه دام است اندرين جانب نه صياد

شكار آسوده است و طائر آزاد

خوش آن استاد كاين آب و گل آميخت‌

خوش آن معمار كاين طرح نكو ريخت‌

خوش آن درزى كه زرين جامه‌ام دوخت‌

خوش آن بازارگان كاين حله بفروخت‌

مرا زين حال بس نام آورى‌هاست‌

به گردون بلندم برترى‌هاست‌

بدو خنديد دل آهسته كاى دوست‌

زنيكان خود پسنديدن نه نيكوست‌

چنان رانى سخن زين توده گل‌

كه گويى فارغى از كعبه دل‌

ترا چيزى برون از آب و گل نيست‌

مبارك كعبه‌اى مانند دل نيست‌

ترا گر ساخت ابراهيم آذر

مرا بفراشت دست حى داور

ترا گر آب و رنگ و خاك و سنگ است‌

مرا از پرتو جان آب و رنگ است‌

ترا گر گوهر و گنجينه دادند

مرا آرامگاه از سينه دادند

ترا در عيدها بوسند درگاه‌

مرا باز است در هرگاه و بى‌گاه‌

ترا گر بنده‌اى بنهاد بنياد

مرا معمار هستى كرد آباد

ترا تاج ار زچين و كشمر آرند

مرا تفسيرى از هر دفتر آرند

زديبا گر تو را نقش و نگارى است‌

مرا در هر رگ از خون جويبارى است‌

تو جسم تيره‌اى ما تابناكيم‌

تو از خاكى و ما از جان پاكيم‌

ترا گر مروه‌اى هست و صفايى‌

مرا هم هست تدبيرى و رايى‌

در اينجا نيست شمعى جز رخ دوست‌

وگر هست انعكاس چهره اوست‌

ترا گر دوستدارند اختر و ماه‌

مرا يارند عشق و حسرت و آه‌

ترا گر غرق در پيرايه كردند

مرا با عقل و جان همسايه كردند

در اين عزلتگه شوق آشناهاست‌

در اين گم گشته كشتى ناخدا ماست‌

به ظاهر ملك تن را پادشاييم‌

به معنى خانه خاص خداييم‌